Duisternis op de eerste lentedag.

Deze week werden we allemaal verrast door de zon.
Mensen keken vriendelijker, zonnebrillen werden bovengehaald, blote benen deden hun intrede en stukken gras werden steevast ingepalmd. Ook ik kon genieten van die eerste zonnestralen. Tijdens mijn middagpauze op het werk genoot ik van een halfuurtje zon in het park. Muziek in de verte, warmte op mijn blote voeten en een lekker frisse smoothie... ik kon er weer tegenaan voor de rest van de namiddag.

Ja, de lentedag was een welgekomen verstrooiing. Voor even. Eenmaal thuis stapelen allerhande zorgen zich terug op in mijn hoofd. Ondanks mijn lekker avondmaal en geurend bad.

Ik ben 27 en combineer studeren met een full-time stage. Een stage waar ik altijd van droomde, maar dit neemt niet weg dat er weinig momenten zijn om even op adem te komen. Daarbij komt nog eens het financiële geploeter. En het feit dat mijn (alleenstaande) moeder een ernstig alcoholprobleem heeft.
Mijn hoofd zit vol. Bomvol. Rekeningen die betaald moeten worden, vergaderingen die bijgewoond moeten worden, cursussen die ingestudeerd moeten worden, een moeder die nauwgezet in de gaten moet worden gehouden,...

Gelukkig is er naast de duisternis ook heel veel plaats voor kleur. Kleur door Het Lief en mijn vrienden.
En toch. Ondanks de vele kleuren, slaagt die duisternis er altijd weer in een weg te banen in mijn hoofd.