Dinsdag 30 september 2014

Mijn ogen prikten, de tranen kwamen op. Ik probeerde alles om ze tegen te houden, maar voordat ik ook maar iets kon doen stroomden ze al. De tranen gleden langs mijn wangen, ik proefde de zoute smaak op mijn tong, zo smaakt echt verdriet. De sfeer was kill, ik voelde me niet op mijn gemak. Iedereen keek me aan, maar ze deden niks. Alleen emotieloos voor zichzelf uitstaren. Ik kreeg het benauwd en liep snel naar buiten. Eindelijk, frisse lucht. Diep adem ik in, ik ruik de natuur, voel de warmte op mijn huid en kom tot rust. Deze dag heb ik, zoals vele andere, niet overleefd. De bel gaat en ik loop weer naar binnen, daar is die kille sfeer weer, met veel moeite loop ik de trappen op naar het lokaal waar ik moet zijn, vol spanning staar ik voor me uit. Met een kloppend hart loop ik rustig naar binnen en ga op mijn plaats zitten. Deze hell is nog lang niet voorbij.