Deel 1
Okay hier ga ik dan.
Hoe eerder ik het doe , des te sneller het voorbij is en ik weer terug kan naar mijn tweede.
Ik ben geboren in Toscane , Niet dat mijn Vader en Moeder Italiaans zijn.
Ik ben er gewoon op de wereld gezet.
Al snel verhuizen we , richting Canada.Daar beviel het niet goed , aangezien we daarna naar Nederland gegaan zijn.
"WE" , nee mijn Vader & Moeder , ik vond het allemaal prima.Kon er toch niks aan doen.
Hier begon alle "Ellende".
Toen ik 4 jaar oud was, kregen mijn Vader & Moeder ruzie.
Die steeds erger werd.
Ik stond boven aan de trap , of in de Kelder , en hoorde Alles.
Het Schreeuwen , het Schelden , Het Slaan en het Bedreigen.
Het geschreeuw hield op.De tijd van Rust brak uit.
1 jaar lang was er weer even Kleur.
Na één jaar vol vreugde , Pretparken en fijne toekomstbeelden en Kleuterklassen.
Werd ik opgeroepen voor een controle.
Ik bleek een kwaadaardig gezwel te bezitten.
Het zou geen pijn doen.
-dat zeggen mensen zo vaak , ik kan niet tegen liegen , of het nou goed of niet goed bedoeld is , liegen kan niet-
En pijn dat het deed.Nog steeds krimp ik ineen als ik eraan denken moet.
De dokter zei dat het over was , dat het weg was.
Hij Loog.
Ze hebben nooit meer dat gezwel terug gevonden , maar toch zit het er nog.
Het vreet me op van binnen.
Samen met de Kankercellen , verdween mijn Kleur en Vrolijkheid.
Dit was de allereerstekeer dat mijn tweede-zelfheid me hielp.
De pijn hield op.Tot mijn moeder kwam.
Ik moest weer naar school.
Nooit geweten dat schoolkinderen zo hard en gemeen kunnen zijn.Ze liegen.
Logisch , want ik , was "raar".
"Mijn mamma zegt dat jij raaaar bent , en ik vind dat ze gelijk heeft"
Ik ben niet raar! echt niet..
Ik raakte in Paniek , deze Kinderen , riepen een gevoel van Angst over me heen.
Het maakte me dat ik me Anders begon te voelen.
Steeds vaker kwam Zij me helpen.Als ze begonnen te schelden , slaan , krabben en zelfs bijten schoot Zij me te hulp.
Weg pijn.
Hoe eerder ik het doe , des te sneller het voorbij is en ik weer terug kan naar mijn tweede.
Ik ben geboren in Toscane , Niet dat mijn Vader en Moeder Italiaans zijn.
Ik ben er gewoon op de wereld gezet.
Al snel verhuizen we , richting Canada.Daar beviel het niet goed , aangezien we daarna naar Nederland gegaan zijn.
"WE" , nee mijn Vader & Moeder , ik vond het allemaal prima.Kon er toch niks aan doen.
Hier begon alle "Ellende".
Toen ik 4 jaar oud was, kregen mijn Vader & Moeder ruzie.
Die steeds erger werd.
Ik stond boven aan de trap , of in de Kelder , en hoorde Alles.
Het Schreeuwen , het Schelden , Het Slaan en het Bedreigen.
Het geschreeuw hield op.De tijd van Rust brak uit.
1 jaar lang was er weer even Kleur.
Na één jaar vol vreugde , Pretparken en fijne toekomstbeelden en Kleuterklassen.
Werd ik opgeroepen voor een controle.
Ik bleek een kwaadaardig gezwel te bezitten.
Het zou geen pijn doen.
-dat zeggen mensen zo vaak , ik kan niet tegen liegen , of het nou goed of niet goed bedoeld is , liegen kan niet-
En pijn dat het deed.Nog steeds krimp ik ineen als ik eraan denken moet.
De dokter zei dat het over was , dat het weg was.
Hij Loog.
Ze hebben nooit meer dat gezwel terug gevonden , maar toch zit het er nog.
Het vreet me op van binnen.
Samen met de Kankercellen , verdween mijn Kleur en Vrolijkheid.
Dit was de allereerstekeer dat mijn tweede-zelfheid me hielp.
De pijn hield op.Tot mijn moeder kwam.
Ik moest weer naar school.
Nooit geweten dat schoolkinderen zo hard en gemeen kunnen zijn.Ze liegen.
Logisch , want ik , was "raar".
"Mijn mamma zegt dat jij raaaar bent , en ik vind dat ze gelijk heeft"
Ik ben niet raar! echt niet..
Ik raakte in Paniek , deze Kinderen , riepen een gevoel van Angst over me heen.
Het maakte me dat ik me Anders begon te voelen.
Steeds vaker kwam Zij me helpen.Als ze begonnen te schelden , slaan , krabben en zelfs bijten schoot Zij me te hulp.
Weg pijn.
27 mei 2004
- meld ongepast verhaal
-
Gewoon ik
donderdag 27 mei 2004 22:37
Wat rot voor je allemaal... Jij hebt geen leuke dingen meegemaakt... Heel sterk van je dat je er toch over schrijft.
Liefs, ikke
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 15 jun 2004 wat nog? ( 2 )
- O 12 jun 2004 geen ( 4 )
- O 12 jun 2004 What Next? ( 1 )
- O 06 jun 2004 quarantaine ( 2 )
- O 05 jun 2004 tuin
- O 04 jun 2004 vergeten
- O 03 jun 2004 Never ( 2 )
- O 02 jun 2004 blauwoog? ( 1 )
- O 01 jun 2004 A ( 1 )
- O 01 jun 2004 Tekenen ( 3 )
- O 01 jun 2004 Waarom?
- O 01 jun 2004 Dan geen excuses meer.
- O 30 mei 2004 Excuses ( 2 )
- O 29 mei 2004 Paniek ( 3 )
- O 29 mei 2004 Deel 4 ( 1 )