Dear Lisa,

Ik weet dat het raar is, en stom klinkt... Je was een van de meest geliefde meisjes ooit.. Je had vrienden over heel Nederland iedereen wou je liefde geven.. Alleen jij dacht dat je alleen was en ja natuurlijk waren er haters maar dat heeft iedereen toch? En de problemen met mama.. Ik vind het maar stom allemaal en jij vind het natuurlijk nog erger dan ik.. Toen ik je leerde kennen het was alsof je anders was en dat was je ook.. Het voelde eindelijk alsof ik iemand had leren kennen een beetje zoals mij.. Al snel kwam ik erachter dat je het niet zo naar je zin had hier en jezelf pijn deed, we probeerde je te helpen je zusje ik je klasgenoten.. Ook wou je niet met anderen over je problemen praten en uiteindelijk een 2 jaar later zag ik je weer stralen. Je lachte weer had nieuwe vrienden gemaakt en een uitlaatklep gevonden.. Ik was blij voor je en sprak je nog wel zo nu en dan. Je bent werd een beetje een hipstertje ik hou van de kleding stijl maar ik ben niet echt bevriend met die echte hipsters zoals jij was.. In mijn vriendengroep zijn ik en lins gewoon een beetje anders dan derest maargoed. Het leek echt goed met je te gaan.. Maar op een manier kon je de stress niet meer aan. ik sprak je 2 dagen voor je ging je zei dat je me misde en we snel weer moesten afspreken en nja dat kon niet meer... Op het nieuws was er dat er iemand voor de trein was gesprongen en de volgende ochtend wist niemand waar jij was.. En toen kwam het erge nieuws jij was gesprongen... Ik weet niet of het gerucht waar is dat je samen met iemand was maarja.. Het enige waar ik aan kan denken is ik mis je... En ik weet dat we de laatste tijd elkaar niet meer veel sproken maar lieve lisa, Ik hou van je