de weg even kwijt.

de dag is nog maar net begonnen en ik ben nu al benieuwd of ik het ga volhouden.
ik put troosr uit dat mijn kindje vandaag thuis komt na 3 weken op vakantie te zijn geweesst.
mijn verbroken relatie met reqillio is mij aan het opbreken. het is nu pas 2 dagen over maar het voelt zo anders dan andere keren dat we uit elkaar zijn geweest. dit keer voelt het zo definitief en zo klaar. misschien komt het door hoe duidelijk hij mij heeft gemaakt hoe klaar hij ermee is. en doordat ik zie dat hij verder gaat en het super lang geleden is dat het zo goed met hem is gegaan als nu we uit elkaar zijn. en dat gun ik hem ook maar het maakt me ook boos. ziet hij dan niet hoe kapot ik ga ? hij ziet het wel maar wilt het niet zien. en dat hij nu al een ander heeft .. ik bedoel hallo !! zo snel ?!?!?! ik snap niet dat je zo snel van het 1 in het ander kan gaan als je echt van iemand gehouden heb. Ik wil dat hij mij terug neemt , al weet ik dat hij dan niet meer zo gelukkig is als nu. best wel egoistisch eigenlijk maar ik ga echt kapot ! ik zit in een nieuw dieptepunt van mijn depressie en weet er niet uit te komen. ik ben al 3 zelfmoord pogingen verder maar mijn lichaam vecht te hard tegen de pillen. ik bedoel .. waaromzou iknog doorgaan ? me zoontje arjay zit in een pleeg gezin die hem meer kan bieden als mij hij is gelukkig daar en ziet dat als zijn moeder en mij als een vreemde. ook niet zo gek .. hij was 1 toen hij bij me werd weg gehaald en ziet me maar 1keer in de 6 weken. en dan voor mijn familie hoef ik ook niet door te gaan .. die brengen me juist de afgrond in. vrienden heb ik niet meer . alles wat ik nog had was reqil. nu ook hij bij me weg is zie ik geen reden om door te gaan. en dood ga ik toch al .. ik weet niet eens hoe lang ik nog te leven heb met mijnborstkanker en baarmoederhalskanker .. en dat op 19 jarige leeftijd . het vervelende is nog dat ik niet geholpen kan worden aangezien ik niet verzekerd ben en nergens ingeschreven sra waar ook geen mogenlijkheid voor is dus ik eigenlijk niet besta op deze wereld. was het maar echt zo .... dat ik niet bestond