De startn

Start of einde, het is maar hoe je het bekijkt. In elk geval de eerste dat in het ziekenhuis. Ik ben vast een van de weinige patiënten die hier nergens echt last van heeft, die geen pijn heeft ofzo.
De nieuwe medicatie is keifijn, ik voel me veel beter en stabieler eigenlijk. Ik vraag me af hoe het met mijn vrouwtje gaat, ze ziet meer af dan ik. Het is zo erg wat ik haar heb aangedaan. Ik vraag me af wat het beste is, afscheid nemen en weg van hier of toch samen verder. Gisteren is mijn glazen bol stuk gevallen, ik kan dus niet meer in de toekomst kijken en heb geen idee wat ik moet doen.
Hoe komen we hieruit.
Ik weet 1 ding zeker, ik hou nog van haar en van ons kindje, daarom geef ik nog niet op. Maar ik heb het gevoel dat zij niet meer verder kan, dat ze op is en alles wil vergeten, ook de mooie momenten.

Wat heb ik toch gedaan, hoe stom...

Meisje, hou van me en probeer vol te houden.