de jongen van vroeger, en het meisje van toen

zoals ik in mijn vorige verhaal had geschreven, was het gesprek tussen mij en de jongen van vroeger niet erg goed afgelopen. vandaag zou ik hem weer zien. vanochtend kreeg ik een bericht dat hij me moest zien en niet zo verder kon. goed daar zat ie dan, weer waren we stil. normaal heb ik altijd wel wat te zeggen maar nu opeens niet meer. toen we toch weer in gesprek raakte, vertelde ik waarom ik het niet wist en waarom ik twijfelden.
hij zei dat hij het niet snapte vroeger wist ik altijd wat ik wou en had ik nooit twijfels. "ik ben niet meer het meisje van toen" zei ik toen. hij keek me aan en zei "en ik niet meer de jongen van vroeger, ik heb een fout gemaakt maar moet ik dat de rest van m'n leven aanhoren!" hij stond op en liep kwaad weg. ik hoorden zijn scooter weg rijden. ik was weer alleen, sterker nog, ik had het weer verpest. ik snapte het niet.. ik had toch gewoon gepraat? m'n telefoon gaat ik kijk naar het scherm het is een bericht van hem. " misschien is het maar beter zo.."
nu snapte ik het al helemaal niet meer! wat is beter?
ik stuurde terug dat ik hem niet snapte en krijg terug:

"ik hield van jou, en jij van mij
samen konden wij alles aan
wij samen stonden stevig als een boom
maar een boomstam loopt uit op takken
wij moeten nu ieder onze eigen tak
ik ga je missen, mijn meisje van toen
liefs, je jongen van vroeger"

een traan loopt over mijn wang. dit kan toch niet zo eindigen..
zal het echt beter zijn zo? ik voel me alleen.. ik knipper vaak met mn ogen om te hopen dat het een verbeelding is maar nee, het staat er echt.
en in eens snap ik zijn pijn.. waarom hij weg liep.. waarom nu dit..
ik voel wat hij 3 jaar lang heeft gevoelt, en nu snap ik zijn pijn..
tot ziens jongen van vroeger.. ik zal je nooit vergeten..

xxxx- Daria