De hemel verlaten

Door het dichte bos liep ik naar mijn favoriete plek: het meer.
Zelfs met mijn ogen dicht kan ik bij het meer komen, zo vaak ben ik daar te vinden. Doordat het nog vroeg in de ochtend was, hing er een dikke pak mist om mij heen. Het voelde koud aan op mijn huid, maar tegelijk ook verfrissend.
Naast het knisperen van de bladeren en takken onder mijn blote voeten en de geluiden van de vogels, hoor ik niets anders. Totdat ik in de buurt van het meer kom. Daar hoor ik steeds duidelijker het water stromen. Het water dat hoog uit de bergen komt en eindigt in het meer. Mijn meer.
Eenmaal bij het meer aangekomen, vochtig van de mist, kreeg ik een naar gevoel in mijn buik. Ik was niet alleen. Mijn ogen en oren stonden op scherp. Ik hoorde geluid, een geluid dat alleen mensen kunnen maken. Iemand was zacht aan het neuriën.
Als ik in de richting zoek waar het geluid vandaan komt, stuit ik op een schaduw aan de andere kant van het meer. Wanneer ik langzaam verder loop naar het meer, wordt het geluid steeds duidelijker. Het is gezang.
Ik besluit om nog dichter naar het meer te lopen om de schaduw te doen vergaan en proberen de contouren te onderscheiden van de natuur er omheen. Maar dan gaat het mis. Doordat ik zo geconcentreerd was op het verschijnsel, heb ik niet gezien dat ik al bij de trap was die uit drie treden bestaat en je naar de rand van het meer brengt. Ik glijd uit en val neer. De vogels schrikken en vliegen zo snel ze kunnen weg uit de bomen naar veiligheid met veel gefluit.
Dan probeer ik op te staan, ik open me ogen voorzichtig en probeer het felle licht toe te laten nadat ik steken in mijn hoofd voel. Ik zal wel op mijn hoofd moeten zijn gevallen, denk ik op het moment dat ik warme vocht op mijn vingers voel die ik zojuist op mijn achterhoofd had gelegd.
Het opstaan gaat moeizaam, maar dan voel ik twee handen op mijn lichaam. Een op mijn arm en een om mijn middel. Ik probeer omhoog te kijken tegen het licht in en dan zie ik het. Het zijn twee grote bruine ogen die me recht aankijken. Bang aankijken.