De dag waarop ik mijn doelen verloor
In gedachte rende ik naar mijn kamer maar in het echt ging ik waarschijnlijk in slow motion. De kou had mijn huid een paarse gloed gegeven en ik was buiten adem. Mijn rugzak gooide ik neer, mijn jas uit, mijn sjaal uit. Ergens tussen het moment dat ik mijn licht aandeed en mijn schoenen uitschudde nam ik een granenreep, want tussendoortjes eten is belangrijk. Neervallend op mijn bed stak ik de oortjes van mijn iPod in mijn oren want muziek zou mijn enige redding zijn. De vrolijke muziek dreunend in mijn oren, bijna pijnlijk. Mijn lieve Amy met haar zoete jazzstem, we zijn niet zo verschillend. Ik nam een paar happen van mijn tussendoortje want tussendoortjes zijn belangrijk en nam de enveloppe. Ik opende hem in een moment van euforie en plots voelde het alsof iemand me bij de haren nam en me met een harde klap tegen de muur gooide.
Ik had gefaald, mijn punten waren ondermaats. Voor iemand die nog nooit eerder in haar leven faalde was dit het ergste wat kon gebeuren. Dit was het ergste wat kon gebeuren. Ze zeggen dat punten niet het enige zijn dat je waard bent, maar in mijn geval was dat wel zo. Mijn moed was op, mijn tranen bleven komen. En Amy? Oh zij bleef gewoon zo mooi en zo vrolijk zingen, dreunend in mijn oren. Ze zong me toe alsof ze me nog eens extra hard met mijn neus op de feiten wou drukken. Het deed pijn. Ik ging liggen en zitten en niks hielp. Mijn tranen waren niet te stoppen. Een paar uur later was het dan van rode wijn en zingen. Want ik zong ook, ik zong liedjes van Amy en andere mensen die deze pijn ooit voelden. En dan 's avonds de verplichting van het feest, iedereen blij, iedereen min of meer geslaagd. Iedereen met slechtere punten even blij alsof het nooit gebeurd was. En ik ook daar aanwezig. Drank enzovoort, ik dans en lach. Heb ook wel gehuild in gedachten, gepraat over mijn falen en iedereen beschouwde het als leedvermaak. Het was pure leedvermaak, het meisje dat nooit faalde dat nu wel verdronk in de pijn van het niks zijn. Dus ik dans meer en hallo vreemdeling. Mee naar jou kot?
Ik had gefaald, mijn punten waren ondermaats. Voor iemand die nog nooit eerder in haar leven faalde was dit het ergste wat kon gebeuren. Dit was het ergste wat kon gebeuren. Ze zeggen dat punten niet het enige zijn dat je waard bent, maar in mijn geval was dat wel zo. Mijn moed was op, mijn tranen bleven komen. En Amy? Oh zij bleef gewoon zo mooi en zo vrolijk zingen, dreunend in mijn oren. Ze zong me toe alsof ze me nog eens extra hard met mijn neus op de feiten wou drukken. Het deed pijn. Ik ging liggen en zitten en niks hielp. Mijn tranen waren niet te stoppen. Een paar uur later was het dan van rode wijn en zingen. Want ik zong ook, ik zong liedjes van Amy en andere mensen die deze pijn ooit voelden. En dan 's avonds de verplichting van het feest, iedereen blij, iedereen min of meer geslaagd. Iedereen met slechtere punten even blij alsof het nooit gebeurd was. En ik ook daar aanwezig. Drank enzovoort, ik dans en lach. Heb ook wel gehuild in gedachten, gepraat over mijn falen en iedereen beschouwde het als leedvermaak. Het was pure leedvermaak, het meisje dat nooit faalde dat nu wel verdronk in de pijn van het niks zijn. Dus ik dans meer en hallo vreemdeling. Mee naar jou kot?
16 feb 2014
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 16 feb 2014 De dag waarop ik mijn doelen verloor