Dag 1

Ik weet niet zo goed hoe te beginnen ik ben klaar met het ''lief dagboek'' mijn ideaal beeld van de wereld van je leven is zo anders dan vroeger ik wilde een prinses worden of moeder het maakte me niet zo veel uit zolang ik maar gelukig was met mijn kinderen en man maar weetje mannen zijn echt onuitstaanbaar ik zal jullie eerst mijn mini levens verhaal vertellen zodat ik jullie niet gelijk mee trek in het diepe

Het begin:

16 jaar geleden werd ik geboren in Rotterdam ik was het derde kind wat mijn ouders kregen dus ze wisten al wat er zou komen alleen ik was een meisje, ik ben een maand eerder geboren dan dat zou moeten omdat ik ben gehaald zoals ze dat noemen mijn opa (van mijn moeders kant) lag op sterven en ze wilde graag dat hij mij nog zou zien.

Achter af hadden mij ouders mij liever laten zitten omdat ik volgens dokters door deze maand eerder wat "probleempjes" heb. Ik heb namelijk geen Dyslexie zoals iedereen kent, maar Dyscalculie dit is een soort Dyslexie alleen dan met cijfers ik kan niet rekenen simpel gezegd. Dat is niet het enige wat ik heb ook heb ik Dysorthografie ja wie had er gedacht dat er meer bestond dan alleen Dyslexie, ik in ieder geval niet tot ik er achter kwam dat ik het zelf had. Dysorthografie is dat je alles wat je opschrijft, opschrijft zoals je het hoort een simpel voorbeeld is bommen en bomen voor mij is het allebei het zelfde.

Maar goed terug naar het ziekenhuis mijn opa stierf een paar maanden daarna en mijn andere opa een jaar later. Ik was gewoon een gezonde baby niks aan de hand en speelde graag met mijn 2 oudere broers.
We wonen zelf niet in Rotterdam, maar in Brabant in de buurt van Breda. Wij (mijn broers en ik) zijn alle drie geboren in Rotterdam omdat mijn moeder een hart passiente is en al sinds haar vierde daar wordt geopereerd, dus ze weten daar wat zij heeft en waar rekening mee te houden.

Ik zal even een sprong maken. Op basis en middelbare school ben ik nooit gepest en al zeg ik het zelf behoorde ik altijd wel tot het populaire groepje meisjes en was daarom denk ik ook veel met jongens bezig. Ik heb heel wat jongens gedatet maar er zijn er maar 2 die echt mijn hart hadden gestolen. Mijn eerste echte vriend zijn naam was Bryan ik was zo hopeloos verliefd op hem, maar na een half jaar eindigde het helaas we zijn nog steeds wel goed bevriend. De 2e jongen is Rik ook op hem was ik helemaal verliefd maar na een tijdje (bijna een jaar) liep het allemaal niet meer goed tussen ons en heb ik besloten dat het uit moest ik mis hem nog steeds ,maar ik weet dat het beter zo is.

Mijn beste vriendin Noortje is er al sinds de basis school voor mij ik kan alles aan haar kwijt ook al is ze een heel ander persoon dan mij ze is nooit zo bezig met jongens. We hebben ook allebei op een andere middelbare school gezeten maar zijn altijd nog steeds even goed bevriend we zouden ook niet zonder elkaar kunnen. Nu heeft zij een vriend waar ik het ook goed mee kan vinden (God bless him) en dat brengt ons waar we nu zijn.
Ik zit nu in mijn eerste jaar van het mbo opleiding toerisme ik heb het gelukkig maar echt naar mijn zin ,maar waar ik zo boos over ben is dat mijn ouders me dingen verbieden zoals het hebben van een vriend en dat meiden uit mijn klas roddels verspreiden over van alles en nog wat over elkaar en over mij nou klinkt dat allemaal niet zo erg maar dat is het eigenlijk wel.