Crash

Er zijn zo van die dagen waarop je als persoon crasht. Dan ben je boos op jezelf. Vind je jezelf zwak. En ga zomaar door. Je verlangt naar iemand die je een knuffel komt geven. Een knuffel vol positieve energie. Maar je neemt het jezelf zo kwalijk dat je crasht, dat je het aan niemand durft zeggen. En zo komt er niemand met die knuffel en zak je nog iets dieper in de grond.

Ze zeggen dat de tijd alle wonden heelt.. Na maanden heb ik daar nog niks van gemerkt.. Integendeel ik crash nog elke nacht. Natuurlijk alleen snachts waar niemand het kan zien. Veilig in mijn nestje. Om wakker te worden met een leeg gevoel. Maar je zet door want een nieuwe dag is aangebroken. Je stapt onder de douche, wast de slechte nacht weg met heet water en stapt uit de douche met een masker op. Een hele dag laat je iedereen geloven dat je gelukkig bent, dat je je erover gezet hebt. Met die mooie glimlach van jou. Echter, niets is minder waar. Diep van binnen verga je van de pijn. Smachtend naar de nacht, waar je weer eens kan uithuilen. Jezelf afvragend hoe het allemaal gaat eindigen. Komt er ooit een eind aan die pijn?

Was er nu maar iemand die wist dat ik een lief gebaar nodig had. Iets om mij aan op te trekken. Om door te zetten.

Elke nacht opnieuw tegen een muur knallen om vervolgens toch weer op te staan en door te gaan. Je weet alleen soms niet meer waarom.