Buitengesloten

Je kent het vast wel... Dat gevoel dat je even niet weet wat je moet doen. Dat dubbele gevoel. Dat je niet weet waar je naar moet luisteren.


Een meisje wordt buitengesloten. Ze vraagt aan een paar klasgenoten of je bij hun groepje mag. Ze laten het niet merken maar willen haar liever niet in hun groepje hebben. Ze verzinnen allerlei smoesjes om haar naar een ander tweetal te sturen.
Je hart zegt: 'Kom maar bij ons in het groepje.' Maar wat doe je: je blijft gewoon naar je laptop staren alsof je niks gehoord hebt. Waarom? Het is misschien een beetje een raar meisje, ze is misschien wat anders dan de rest en ze heeft misschien niet het perfecte figuur. En? Ze heeft niks verkeerds gedaan. En toch blijf je zwijgen.
Ze ging de hele klas rond maar bij geen een groepje kon ze terecht. Over je laptop heen starend zie je haar het lokaal uitgaan om daar haar tranen los te kunnen laten. De docent ziet ook het en loopt naar haar toe. De rest van de klas heeft niks in de gaten door het rumoer. Alleen jij. En wat doe je? Niks. Je blijft nog even stil zitten als daarvoor en doet alsof je de stof aan het doornemen bent. Nu kan je jezelf wel slaan maar elke volgende keer doe je weer precies hetzelfde. Smoesjes verzinnen. Niet alleen voor de ander, maar ook voor jezelf.




De pauze is bijna voorbij en iedereen gaat alvast naar zijn lokaal. Zo ook een dood normale jongen. Hij staat voor het lokaal te wachten als er een groepje jongens om hem heen komt staan. Je hebt het wel vaag gezien maar je denkt er verder niet over na. Ze beginnen een beetje aan hem te sjorren en ook dat valt je niet op. Dan gaat het verder. De jongens pakken hem bij zijn rugzak en ze doen alsof ze lummeltje aan het spelen zijn. Maar dan met hem. Hij wordt helemaal door elkaar geschud. Steeds sneller.
Nu zie je het. Je vraagt je af in welke klas hij zit. In de 2e? In de 3e? Zou de rest het ook zien? Ben jij de enige die dit opvalt? De gang is inmiddels al flink vol en nog steeds is het niet opgehouden. Steeds sneller.
Alweer zegt je hart: 'Zeg er wat van. Zeg dat dit niet kan.' Maar wat doe je: Je blijft stil staan als een standbeeld en hoopt dat iemand anders er wat van zegt. Nee. Iedereen is zo laf om niks te zeggen. Jij ook niet. Er komt een docent de gang in lopen en ze stoppen meteen. Gelukkig. Maar je weet wel beter. Het is misschien nu gestopt, maar het zal straks gewoon weer verder gaan. Steeds sneller.