break up

Ik lig hier in m'n bed, hopend om wat te voelen, verdriet, angst, boosheid. Maar in plaats van al die dingen krijg ik niks, ik voel absoluut niks, alleen die grote leegte die ik voor mezelf gecreëerd heb. Die leegte die ooit door jou opgevuld was. Ik zit te wachten tot er tranen over m'n wangen rollen, maar in plaats van dat krijg ik stemmen die in m'n hoofd kruipen, de stemmen die het blijven herhalen en herhalen, het feit dat je weg bent, het gat alleen maar groter makend.

Ik voel de zwakte over me kruipen, het gevoel wat ik het meeste haat, het feit dat ik afhankelijk ben van iemand anders om gelukkig te zijn, het feit dat ik m'n eigen problemen niet kan oplossen. Het feit dat ik mijn grootste stuk geluk door m'n vingers heb laten glippen. Ik hoor de stemmen door m'n hoofd spoken, de gedachtes van m'n hopeloosheid er doorheen.

Ik wou dat de leegte terugkwam, dat ik iedereen kon blijven uitsluiten en niet hoefde te praten over m'n gevoelens omdat deze er gewoon niet waren. Maar nu slikt de pijn me op, het omarmt me, maar het werkt verstikkend, het knijpt te hard. Ik krijg geen lucht meer, het enige wat ik nog voel is die drukkende pijn.