Band tussen ouders en kinderen.

Het is heel makkelijk om kinderen overal de schuld van te geven. Ze kunnen niet tegen een volwassene op en zijn daarom een mooi doelwit. Ouders proberen hun kinderen te stimuleren door ze te zeggen wat wel en niet goed voor ze is. Terwijl pubers, graag zelf uit willen zoeken wat het beste voor hunzelf is. Dit kunnen ze alleen maar achterhalen met vallen en opstaan. Als een kind een keer hard op zijn bek gaat, gaan ouders aan zichzelf twijfelen. Hebben we het wel juist gedaan in de opvoeding? Hebben we ons kind te los gelaten? Om deze onzekerheden te verbergen gaan ze regels op stellen. Ouders leven dan onder het nieuwe motto: hoe strakker ik het lijntje trek, hoe meer controle ik heb; dus hoe meer ik mijn kinderen uit de handen van, in mijn ogen, slechte dingen kan houden. Wat ze echter niet begrijpen is dat kun kinderen hier een hele andere kijk op hebben. Als ze gefaald hebben en een keer op hun bek vallen, om wat voor een rede dan ook, is dat al een straf opzich. Doordat ouders zich ermee gaan bemoeien krijgen de kinderen de indruk dat ze dubbel gestraft worden. Dit heeft alleen een averechts effect en kinderen gaan alles doen om uit de greep van hun ouders te ontvluchten. Door dingen te doen die ouders niet vinden kunnen, krijgen zij het gevoel of de touwtjes gevierd worden. Indirect is dit ook zo. Als een puber iets doet wat de ouders niet willen worden de touwtjes strakker aangetrokken. Maar als pubers iets doen wat ver buiten de grenzen valt worden die touwtjes zo ver uitgerekt dat al de andere kleine foutjes die je maakt er niet meer toe doen; en ouders dus al tevreden zijn met een minder resultaat. Ouders proberen hun kinderen te bespelen terwijl ze eigenlijk zelf bespeeld worden door hun eigen kinderen. Het enige waar je kinderen in kan leiden is door voor hen het goede voorbeeld te zijn. Pubers zullen hierdoor snel begrijpen wat ouders van een kind verwachten. Door het goede voorbeeld, proberen zij net zoals hun ouders te zijn en zullen pubers dus sneller weten hoever ze kunnen gaan. Strenge maatregelen nemen op je eigen kinderen heeft geen zin zolang je je zelf niet in de hand hebt. Dus hier voor alle ouders 1 tip: om verandering in je leefomgeving te zien, zal je toch echt bij je zelf moeten beginnen.