Bagger, bagger, bagger.

Kan het mij nou nooit eens makkelijk af gaan?

29 Juni is geheel onverwachts mijn allerliefste moeder overleden.
Mijn beste vriendin, mijn psycholoog, mijn steun en toeverlaat, mijn maatje.

Sindsdien is alles gewoon k*t.
Thuis wordt ik blauw geslagen door mn eigen zusje.
Ben naar de politie geweest, maar ze wil geen hulp.
Is de enige oplossing dan écht aangifte doen waar ze later dus last mee krijgt?

Mijn vriend is sinds mijn moeder overleden is bij ons komen wonen.
De enige reden waarom ik hier nu nog zo zit.
Zelfs hij kon mijn thuissituatie niet aanzien en is weer naar zn moeder gegaan.

Nu zit ik dus thuis, met een agressief zusje, een vader die zich geen raad weet.
(mijn vader is héél binnenkort werkloos want het bedrijf waar hij al 21 jaar voor werkt is failliet, kan er ook nog wel bij, alsof we financieel nog niet genoeg zorgen hadden)
Een heel huishouden wat op mij aankomt, terwijl ik 20u per week stage loop en 12 uur per week werk, 32u ben ik dus weg, ik doe daarnaast een voltijd studie, en ik heb ook nog een paard dat elke dag de nodige aandacht vereist.
Als ik hier nog langer in blijf zitten, heb ik over een paar weken 500 mg prozac nodig ipv de 10 mg die ik toch al gebruik..

Ben een paar dagen bij de moeder van mijn vriend thuis geweest, maar dat voelt gewoon niet goed.
En als ik er niet bij ben valt ze ook steeds uit tegen mijn vriend.

Bij ons beide is de thuissituatie gewoon bagger, bagger, bagger.

Oplossing zou zijn om uit huis te gaan, een plekje voor onszelf te zoeken.
Maar we studeren allebei nog.. ik heb nu zo'n 300€ in de maand wat ik verdien met werken.
En ik kom nu al tijd tekort, dus meer werken gaat mij niet lukken.
Mijn vriend verdient verschillend, soms 100€ per maand en soms 600€.

Ik weet ook niet precies hoe dat met uitkeringen zit,
een aantal personen vertellen mij dat we het moeten doen, terwijl andere personen het ons weer afraden.

Wat is wijsheid? ik weet het niet meer..