Als een nieuw schrift....

...zo voelt het om dit dagboek te beginnen op mijn oude dag Ja toen ik jong was schreef ik heel wat van mij af en ik heb geen idee waarom ik er mee gestopt ben maar goed ook niet waarom ik er weer aan begin. Niet dat ik nooit meer geschreven heb, met 3 gedichtenbundels en 3 boeken waarbij het niet belangrijk was wie het las, het schrijven was belangrijker, een stukje tastbaarheid in de boekenkast. Niet dat niemand het las, enkele vrienden hebben zich er toch aan gewaagd. Het is ook nooit de bedoeling geweest om er beroemd mee te worden, ik moet er niet aan denken wat dat allemaal met zich mee brengt. Ja meer geld wellicht dat had mijn leven wat leuker gemaakt aan de ene kant maar aan de andere kant ook meer gebedel van mijn vrienden.. en geef ze dan eens ongelijk want willen we niet allemaal een beetje meer, net dat beetje dat je net wat meer lucht geeft, meer ruimte.
Ach wat rijker worden is mij nooit gelukt niet in geld althans maar van binnen als ik naar mijn 3 hondjes kijkt des te meer. Ze zijn ook de stok achter de deur die mij in beweging houd, want je moet naar buiten, je moet met ze wandelen en dan ga je vanzelf genieten van de natuur,, het buiten zijn.
Nu is het herfst en wat een mooie kleuren vooral als de zon schijnt. Geeft ook nog eens dat dankbare gevoel dat ik het kan want er zijn genoeg mensen die dit niet kunnen en binnen moeten blijven of afhankelijk zijn van mensen om hun heen en moeten afwachten op tijd, op willen en kunnen.
Dat ik al jaren pijn bij het lopen heb vergeet ik dan maar even, ze weten nog steeds niet waarom en ik probeer mijn leven niet door pijn te laten leiden.
Goed een nieuwe start met schrijven, er spookt van alles door mijn hoofd dat heen en weer zweeft en ergens probeert rust te vinden... ik ga maar even wandelen...wellicht vind ik tussen de herfstkleuren de rust terug...

***

Alles heeft zijn eigen stilte ook de zondag en ook een zonnige herfstdag. Het is mooi buiten maar ik kom amper vooruit, ik ben moe, heb het benauwd zelfs het stoppen met roken heeft dit niet verbeterd. Was ook maar een losgeslagen belofte denk ik maar na 46 jaar zwaar roken had ik het zelf ook wel kunnen bedenken. Goed volgens de arts moet het zeker aan mijn veel te zware gewicht liggen want stoppen met roken versterkte weer mijn andere verslaving..eten... emotie en eten.
Wat de arts ook zegt en wat hij ook niet gelooft ik weet wat mijn lichaam voelt. We zullen zien of de afspraak met de longarts iets oplevert, daar heb ik ook om moeten zeuren twee jaar lang maar dat is pas volgende week.
De rust terug vinden.... wellicht morgen...vandaag wordt het niets.