Alles kapot gemaakt..

Hoe kon ik dit ooit zo ver laten komen.. hoe verschrikkelijk ik me ook schaam en hoe moeilijk ik het hier mee ook heb.. Ik voel aan mezelf dat ik dit kwijt moet. Ik ben hier een aantal jaar geleden enorm actief geweest maar dat is er in de loop der jaren niet meer van gekomen. En nu ja... moet ik het een en ander kwijt.


Begin dit jaar kwam K in mijn leven. Een meisje die niet naast de deur woonde.. Iemand die anders was dan ik. Anders in de zin van ja.. anders dan dat ze over de app over kwam.
Natuurlijk ben je in het begin onzeker.. terughoudend en wat voorzichtiger en heeft iedereen op zijn manier tijd nodig om los te komen..
We begonnen met daten.. en daten.. ik voelde dat ik gek op haar werd.. en riep ineens op een fijne mooie avond.. zullen we het maar een naam geven..?
Er werd mij zelf nog gevraagd of ik hier wel achter stond.. of het niet te snel ging.. Maar ik dacht dat het goed voelde en ik zei dat ik daar achter stond.
Toen gingen we vaker afspreken en elkaar vaker zien.. en ja toen kwamen er twijfels. Ik ben iemand die houd van een goed gesprek, iemand die houd van samen lol hebben en me soms als een idioot gedragen... ik merkte dat ik door dat K niet zo was.. dat ik daar door mezelf remde.. waar door ik uit eindelijk niet mezelf kon zijn..

Ik besloot voor mezelf te zeggen dat het naampje er af moest.. dat dat voor te veel druk zorgde en het te geforseerd kwam.. K wilde dit niet.. was bang dat ik met andere meisjes af zou gaan spreken.. En ergens is dat niet helemaal goed gegaan.. Ik wist dat er meer was tussen mij en K maar ik had ook nog zoveel twijfels.
Het ene moment was mijn gevoel er heel sterk terwijl ik het andere moment dacht is dit het nou?

K had gewoon tijd nodig... maanden eigenlijk.. Maar op het moment dat ik de twijfels had.. waren er andere om me heen.. andere die misschien wel hadden wat ik miste bij K... En wat deed ik vervolgens? Afspreken met anderen.. achteraf niet goed nee.. maar ik wilde zeker zijn in de beslissing die ik maakte.. Ik geloof in het lot en als ik bij K hoor dan komt dat vanzelf wel.
Vervolgens had ik wat dates met andere.. zocht ik misschien onbewust naar dingen die ik mistte bij K.. maar uit eindelijk werd het allemaal niks... En ja ik voelde gewoon dat er echt nog wel wat was tussen mij en K.
Normaal weet ik het gelijk als ik na 1 keer afspreek.. nu niet.. maar er was wel iets wat zich bij mij hield...

Ik had zoveel twijfels.. maar er werd van alles voor me gedaan.. ergens voelde ik me schuldig.. schaamde ik me.. toen ze bijvoorbeeld een heel duur hotel geboekt had.. of dingen deed waar ik op dat moment nog niet aan toe was.. Dingen die ik normaal ook zou doen wanneer ik zo gek ben op iemand...

De maanden gingen voorbij.. K zag gesprekken van mij en andere vrouwen.. en dat maakte haar onzeker en boos.. zelfs op het moment dat wij in dat hotel zaten ging het mis.. En waren er weer geheimen van uit mij.
Mensen vonden het raar begrepen het niet.. op een enkeling na.. die me wel begrepen maar ook niet zo goed wisten wat ik moest doen..

Ik was de controle kwijt.. ik wist niet wat ik deed.. ik deed dingen die niet kunnen die niet mogen.. had sex met een andere vrouw maar die dag erna voelde ik me rot in de war en het enige wat ik had was enorm veel spijt.

Vervolgens ben ik contacten gaan verwijderen voor haar.. vriendschappen op een laag pitje gezet.. is er te veel gebeurd tussen een hele goeie vriendin van mij en mijzelf..Allemaal dingen waardoor ik haar ook ineens verloor..

Haar vriend die vervolgens contact zocht met K.. en alles had doorverteld...

We deden de laatste maanden anders.. het voelde anders.. ik kon na zoveel jaar tegen iemand zeggen dat ik van haar hield.. ik wilde helemaal voor haar gaan.. ik had me helemaal na enorm veel moeilijke heftige jaren weer open gezet voor iemand.. ik zag mezelf gelukkig met haar worden.. oud met haar worden.. kinderen krijgen..
Als we samen waren was het altijd goed.. nooit echt irritaties en samen kwamen we overal uit..

Terwijl ze soms het geld niet had.. haalde ze dat van haar spaar rekening om naar me toe te komen.. ik voelde me heel schuldig.. heb ook nog een tijd gehad dat ik dacht gevoelens te hebben voor een collega... Die is hier geweest.. mee gezoend maar uit eindelijk werd het niks.. maar dat was dus ook in de tijd dat ik mijn twijfels heb..

En nu sta ik weer alleen.. terwijl ik het allemaal net eigenlijk kon.. haar heel graag gelukkig wilde maken.. en een toekomst met haar zag.. Waarom heb ik mijn eigen ik zo naar beneden gehaald en mijn eigen hart in elkaar geschopt waardoor ik nu zo emotioneel ben..

En ergens.. krijg ik hier van soms depressieve gedachten.. gedachten dat ik niet meer wakker wil worden en er klaar mee ben.. maar ik heb bepaalde mensen om me heen..die me nodig hebben als andere weg vallen.. die mensen kan ik het niet aan doen om uit dit leven te stappen.. nu net juist ik van geluk mag spreken dat ik er nog ben...