Alleen

Ik heb een perfect leven, alles mooi op een rijtje, geen ruzie, genoeg vrienden, een leuke klas, een soort van populair, geld etc...
Maar toch voel ik me alleen. Mijn leven gaat als een versnelde film langs me heen. En ik heb het gevoel dat ik me nergens vast kan houden. Alsof ik langzaam in een zwart gat verdwijn..

Ik heb de laatste tijd veel stress, wordt snel ziek. Daarom ben ik al een tijdje niet meer op school geweest. Ik hoor nu allemaal dingen over mij. 'Ze is niet echt ziek, ze doet maar alsof.' 'Ze zou wel weer thuis zitten, zielig te doen.' Terwijl ik thuis zit, te vergaan van de pijn en hoesten, hoor ik alles van mijn 'beste vriendin'. Ik dacht tenminste dat ze een goede vriendin was. Ze begint steeds maar kortaf tegen me te doen.

Sinds een paar dagen kom ik weer op school, gaat helemaal goed met mij, maar toch blijven mensen mij negeren. Ik ben vandaag tegen de kuisjes op school geduwd, met in mijn oor gefluisterd: 'Ik hoopte dat je dood was gegaan.'

Ik heb nooit iets gedaan bij niemand, geen gemene opmerkingen, altijd aardig en kon voor mensen opkomen. Maar hoe kan het nou zo veranderd zijn in twee weken? Waarom doen mensen dit bij me?