Maandag was de afscheidsdienst van mijn lieve vriendinnetje.
Zag der echt enorm tegen op om der heen te gaan. Om haar voor het laatst te kunnen zien en om afscheid te moeten nemen.
Het was echt gigantisch druk. Dat bevestigt maar weer dat er gigantisch veel mensen zijn die om haar geven.
De jongeren moesten in het gang pad zitten dus heb de hele dienst op de grond gezeten. Kreeg na een tijdje kramp in me benen dus dat was wel heel vervelend.
Het was echt een enorm mooie dienst. Haar moeder heeft gigantisch mooi gesproken. De tranen stroomden over de wangen.
Ook de anderen, zoals haar vriendin, hadden onwijs goed gesproken. Tranen bleven maar stromen.
En toen was het tijd om afscheid te nemen. En dat viel me toch wel heel erg zwaar. Barstte echt keihard in tranen uit.
Had me brief samen met E. bij A. der kist gelegd. Was heel moeilijk maar ik heb het gedaan zodat ze het bij zich draait.
En dat is wat ik heel graag wou.
Zijn naar de crematie direct door gegaan omdat we het allemaal niet meer echt trokken. Dus daar hebben we goed aan gedaan.
Was pas tegen 9 uur in de avond terug dus was een hele lange dag.
Amper geslapen dus was thuis gebleven van me examens. School baalde er van maar goed dat is niet anders. Ze deelde de zorgen over mij ook nog eens. Iets wat ik nooit wil aan horen. Dus dat was wel weer lastig.
Op de groep nog even wat gedronken en toen naar bed geweest.
Ik schreeuw je naam, maar je hoort me niet.
Tranen stromen, maar je ziet ze niet.
Ik heb je nodig, maar je bent er niet.
Rust zacht allerliefste vriendinnetje
