6 jaar later.

Bizar...
Het is 6 jaar geleden sinds ik hier voor het laatst mijn verhalen deelde.
6 jaar... en er is een hoop veranderd!

Ik ben eind december 2024 getrouwd met de liefde van mijn leven.
In de tussentijd zijn er 2 nieuwe miskramen bij gekomen, maar ook 3 gezonde knullen geboren.
Mijn oudste (5) d.m.v. een keizersnede, mijn tweede (3) en jongste (1) via de 'normale' weg.
Op dit moment ben ik halverwege mijn 4e 'sterke' zwangerschap. Opnieuw een jongetje!

Werken doe ik momenteel bij een kleinschalige organisatie, op een woning met licht tot matig verstandelijk beperkte jong volwassenen. Het is een groep die ook wat ouder wordende bewoners heeft. Van alles wat en geen echt onderscheid tussen intensief en regulier. Het botert en loopt prima. Het is een hecht en over het algemeen een fijn team, waar ik kwam tijdens mijn zwangerschapsverlof van mijn jongste zoon. Mijn vorige werkplek maakte het mij misselijkmakend onmogelijk om met een positief/veilig gevoel terug te keren, dus besloot ik in mijn eigen dorp een baan te gaan zoeken. Dit mocht lukken, dus ben ik ontzettend dankbaar.

Helaas heeft mijn gezondheid mij ietwat in de steek gelaten, alweer. Dus zit ik nu thuis i.v.m. fikse bekkenproblemen na een val van de trap en vervolgens door mijn onderrug gegaan...
Gelukkig kan ik vanuit huis best nog wat doen voor mijn werk en blijf ik zo verbonden met de groep.

Wat nog openstaat is een neurologische uitdaging.
Ik kreeg vorige lente/zomer een heel 'raar' hoofd. Ik verloor mijn zicht aan één zijde van mijn gezicht en één zijde van mijn lijf begon te verdoven. Ik kon niet meer lezen en spreken ging moeizaam. Er was geen hoofdpijn. Ik ben die avond gewoon naar bed gegaan en gaan slapen.
Bizar natuurlijk, maar als moeder weet ik soms niet wat pauzeren inhoudt wanneer het met mijzelf te maken heeft. Dus stond ik om 07:00 uur weer op mijn werk. Mijn collega merkte dat ik continu aan mijn gezicht aan het voelen was, iets wat ik zelf niet doorhad. Ik vertelde haar wat er was gebeurd en zij belde vrijwel direct de HAP, die mij al snel wilden doorsturen naar de spoed.
Eenmaal daar deelde ik mijn verhaal en de leerling neurologie bleef vrijwel direct hangen op mijn zicht... Zij vulde dit in als aura en dus was haar enige verklaring migraine. Zonder naar mij te luisteren of verder onderzoek te doen, hield zij voet bij stuk en moest ik weer vertrekken.
Toen mijn klachten na een week nog altijd niet veel verbeterd waren, werd ik toch maar verwezen naar het spreekuur van de neuroloog. En hoe krijgen we het voor elkaar, maar dit bleek dé verantwoordelijk arts te zijn voor diezelfde leerling die mij gezien had en zij zat er dan ook bij...
Het eerste halfuur moest ik mij een soort van verdedigen, waarom ik haar niet geloofd had.
Daar ging het mij natuurlijk niet om. Ik ben bekend met migraine en dit was mij totaal niet bekend. Ik bleef klachten houden, terwijl je hoort te herstellen van migraine aanvallen.
Het zal wel een zeldzame vorm zijn...
Uiteindelijk heeft zij hard zuchtend een MRI aangevraagd.
Hier was vervolgens een witte stof afwijking te zien, precies in het gebied wat mijn klachten zouden verklaren. Maar het was atypisch (wat bij mij wel vaker het geval is...) en dus zou ik wel op mijn hoofd gevallen zijn als kind was haar conclusie...

Halverwege deze maand heb ik een telefonisch consult met haar om mijn MIGRAINE aanvallen te bespreken... helaas in de tussentijd al meerdere nieuwe incidenten gehad + ook de gangbare migraine... maar antwoorden krijg ik niet. Ik voel aan alles dat zij opnieuw zal vast houden aan haar migraine verdenking. En ergens hoop ik het, maar ik voel aan alles dat het niet klopt.
Mijn andere betrokken artsen verdenken allemaal MS, zij willen graag mijn beenmerg gecheckt zien + een nieuwe MRI van mijn hoofd na de nieuwe incidenten... De gedachten is dat mijn huidige neuroloog hier niet in mee wilt gaan, dus second opinion...
Maar gezien mijn zwangerschap wil ik graag die second opinion even uitstellen, waar je nu ook niet alles mag en kan.

Er speelt dus een hoop, en dan heb ik de ellende rondom mijn familie + schoonfamilie omtrent mijn huidige zwangerschap nog niet eens belicht. Misschien dat ik dat stukje nog van mij durf af te schrijven in de komende tijd...

Pff.. Fijn om weer eens van mij af te kunnen schrijven.

Welkom terug?