29-08-2019

Vanochtend toen ik mijn kind (9 jaar) naar school bracht, heb ik A. (mijn man, al 14 jaar getrouwd) gebeld, omdat hij het leuk vindt. Het gesprek was normaal, ik vertelde hem dat onderweg naar school het kind zei: mam, zullen we in het weekend naar KFC gaan en later gaan winkelen?

A. antwoordde: "Ja ja, we gaan alleen het geld spenderen, we willen toch huis kopen. (We wonen in eigen appartement, helaas te klein.)

Ik vertelde hem dat ik geen huis wil, dat ik het kind met zulke dingen niet wil beperken, en dat ik met al deze problemen die we hebben geen zin heb in een nieuwe huis. Afgelopen avond heeft hij mij verteld dat ik met mij ene voet weg ben van zijn gezin. Dat is de reden dat ik geen stimulering heb om een huis te gaan kopen. A. begon te schreeuwen over het varken (de man waarmee ik vreemd ging). Toen heb ik opgehangen.

Later heeft A. mij honderden berichten gestuurd met erge en vieze inhoud. (Men uit dat wat hij binnen heeft.)

Later hebben we elkaar gebeld en hij zei tegen mij: "Ik heb een ultimatum/ een eis: je luistert naar me en doet wat ik zeg zonder ertegen te zijn, of je pakt je spullen en verdwijnt uit ons leven (uit het leven van het kind en uit zijn leven).