=(

Ik had gehoopt dat ik anders was, misschien dat ik beter, mooier , aardiger was, het voelt raar.. Dat je eigenlijk gewoon weet dat mensen je niet mogen en als je weg bent, ze over je zullen praten..
Misschien omdat ik er raar uit zie of ze gewoon gelijk hebben. Tegen iedereen doe ik eigenlijk gewoon normaal, of het me niks kan schelen.. Ik wist niet eens dat ik zo onzeker was. En hier zit ik dan, achter mijn computer.. Het voelt toch fijn dat ik ergens mijn frustatie kwijt kan, ik vertelde net aan mijn vriendje, dat ik het nut van mijn leven ook niet meer echt zie. Ik heb amper nog vrienden en de meesten mensen vinden me arrogant..
Ik ga met tegen zin naar school, en kom met tegenzin weer terug naar huis. Ik weet niet hoe mijn leven er over paar jaar eruit gaat zien.. Of ik er dan nog wel ben, wie dan mijn vrienden zijn en wat ik doe..
Ik wou dat ik zomaar kon veranderen in iemand waarvan iedereen denkt , die is aardig en lief en leuk en alles. Dat gaat nooit gebeuren. Ze zeggen altijd wie je bent blijf je voor altijd. Maar ik hoop dat ik anders wordt.. Vanaf morgen wordt ik een nieuw mens, ik ga proberen aardig te doen, beter mijn huiswerk te maken, aardiger tegen mijn ouders te zijn en broer natuurlijk, ik ga mijn vriendje ook meer liefde geven. En vooral mijn beste vriendinnen geliefd houden..