Zwanger #2

Ik ben over gestapt op een andere titel, ‘be afraid and do it anyway’ past niet meer zo. Het is nu een soort van nieuw hoofdstuk, dus noemen we het ook maar gewoon zo.

Ondertussen zijn we een paar dagen verder en lijken we te beseffen dat het echt waar is. Het voelt alleen nog niet zo heel echt eigenlijk. Tenminste, die eindeloze vermoeidheid en buikkrampen wel hoor, maar dat er een klein boontje in mij groeit.. dat is best wel onwerkelijk. En elke dag verdubbelt ie in grootte, ondanks dat ie nu echt nog niks voorstelt. Best wel een wonder dat dat ‘zomaar’ gaat.

Mijn hoofd denkt alleen maar aan ons boontje, ik leg wanneer het kan mijn handen op mijn buik en hou niet op met praten erover. Er is alleen nog weinig om te voelen of over te praten, want er is niks feitelijk nog niks. Mijn buik voelt opgezwollen, maar dat schijnen je darmen te zijn. Boon is te klein om zichtbaar te zijn. Donderdag liep ik over de babyafdeling van de Hema en voelde me er nog niet thuis. ‘Dat mag pas met een dikke buik’. Maar even rondkijken wat er allemaal is en schattige babypakjes bekijken kan geen kwaad.

Gister liep ik in de supermarkt en sloeg de twijfel opeens toe: ojee, straks had ik twee valse positieve testen (kwamen uit dezelfde verpakking). Stel dat ik helemaal niet zwanger ben? Ik kan het me nu eigenlijk ook helemaal niet meer voorstellen, ik ben al teveel aan het idee gehecht geraakt, maar heb een extra testje gekocht en daarmee is het dan ook klaar. Clearblue, die inderdaad bevestigt dat ik 2-3 weken zwanger ben (in teltijd dus 4-5). Gek hoe je hoofd je zo mee kan nemen.

Naast dat we blij zijn, vinden we het ook echt heel spannend. Hoe vaak we er vooraf ook over gesproken hebben, nu ik echt zwanger ben, komen er ook allerlei twijfels en onzekerheden op. Doen we hier wel goed aan? Wil ik eigenlijk wel kinderen? Kunnen we dit wel? En tegelijkertijd voel ik een bepaalde rust, een rust dat het allemaal wel goed komt. Dat de tijd het uitwijst. Dat het oké is om het spannend te vinden en onzeker te zijn, want ons leven verandert ook.

Voorlopig weet nog niemand het, ik wil eigenlijk ook eerst wat meer zekerheid. En ook nog even genieten van ons geheimpje. Maar ik zie ook wel voor me dat ik volgende week mijn ouders bel om het te vertellen 😋 Dat weten we nog niet dus en zien we later wel.

Daarnaast stoei ik nog wat met de huisarts. Ik heb besloten eerst lekker op vakantie te gaan en daarna langs de huisarts en verder te zoeken naar verloskundigen en zo (en hoop dat de huisarts me daar ook een beetje wegwijs in kan maken). Aan de andere kant wil ik nu al naar de huisarts, dan is dat proces maar vast in gang, alleen dan moeten we onze vakantie nog even uitstellen tot maandag. Maar uiteindelijk zal ik toch moeten wachten tot minimaal 8 weken voor een echo. Dus als we terugkomen van vakantie is dat prioriteit nummer 1.

Sinds een paar dagen ben ik ook elke ochtend voor 7 uur klaar wakker.. best naar want daardoor slaap ik te weinig. Hoort dat ook bij zwangerschap? knipoog
03 aug 2019 - 201x gelezen
Profielfoto van *blue-sky*
*blue-sky*, vrouw, 29 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende