Zwaar herstel

Dit hele weekend heb ik het al best zwaar... heimwee naar m'n kamer, stappen wanneer ik wilde en gewoon het studentenleven.

Doordat ik 's avonds geen thuiszorg meer heb, heb ik in de avond echt vrijwel niks te doen. Mijn schilderij is af en ik heb gisteravond voor het eerst weer met een vriendinnetje op het plein wat gedronken.
Papa, mama en m'n zusje zijn vanavond de deur uit naar hun eigen vrienden en gezelligheid, maar ik moet bijkomen van gisteravond en heb vandaag tot 14.30u (met tussenpoze voor de thuiszorg) liggen slapen. Blijkt dus maar dat ik veel wil, maar mijn lichaam het dus gewoon nog niet aan kan.

MAAR WAT KAN IK DOEN?!

Ik ga maar weer een schilderen op nummer bestellen.
Series die ik wou zien heb ik echt wel gezien onderhand.
Afspreken gaat alleen echt op afspraak, maar even spontaan iets doen zit er gewoon niet in...

Corona is echt een zegen en een vloek. Het zorgt ervoor dat ik bijvoorbeeld makkelijk online les kan volgen waar het anders niet had gekunnen, maar aan de andere kant is het wel nog moeilijker dan normaal om wat te kunnen doen.

Ik heb zoveel tijd over, maar dingen zoals Spaans leren kost gewoon heel veel moeite.
Ik moet dus echt iets verzinnen wat mijn tijd kan vullen zonder al te veel energie in te hoeven leveren.

Energie krijg ik echter wel als ik een blikje NOCCO op heb, geen suikers maar wel BCAA. Deze neem ik normaal voor het sporten voor net dat beetje extra energie, maar nu werkt het ook goed om net even energie te krijgen voor klusjes zoals stofzuigen, was draaien of avond eten koken.

Sporten mag ik voorlopig nog niet, tegen de verwachtingen in... Ik had verwacht eind september wel weer te kunnen trainen en langzaam weer op krachten te komen, maar ik had nooit verwacht dat het zo lang zou duren.

Deze week ook gesprek met de decaan gehad en dingen voor school weten te regelen. Heel fijn! Nogmaals, hierin is corona echt een uitkomst. De opleiding heeft laten zien dat ze online les kunnen geven en dat komt voor mij prachtig uit.

Toen ik het hele verhaal bij mijn decaan vertelde realiseerde ik mij pas voor het eerst wat er allemaal was gebeurt in de afgelopen 3 maanden. Ik ben officieel een ''ziek'' meisje met een slecht immuunsysteem, ik val ineens in de risicogroep voor corona en zal de rest van mijn leven met medicijnen te maken hebben.
Tuurlijk valt hiermee te leven, maar ik vind het wel wat! Ik merk dat vriendinnen niet echt zien wat er allemaal gebeurd, maar dat maakt natuurlijk niks uit. Ze zijn er wel voor mij.

Papa en mama en mn zusje doen het geweldig! Ze compenseren alles voor mij en hebben me weer helemaal terug in huis genomen. Laatst heb ik ze als bedankje mee uit eten genomen op eigen kosten.

Momenteel bestel ik uit verveling kneiterveel kleding, heerlijk maar totaal niet nodig. Ik loop vrijwel de hele dag in mijn thuispak (oude werkshirts en een trainingsbroek).

Kortom, het is veel. Veel in m'n hoofd terwijl ik eigenlijk helemaal niks te doen heb.
30 aug 2020 - 180x gelezen
Profielfoto van Rubia
Rubia, vrouw, 21 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende