Zomer 2020

verliefd

Ik ben sinds anderhalf jaar verliefd op mijn vrouwelijke leidinggevende en ik baal ervan. Ik merkte dat ik het begin 2019 best fijn vond, als zij aanwezig was op de werkvloer, of als ik haar mooie stem hoorde, of als ik haar hoorde lachen of als ze langs liep. Ik vond haar toen zelfs leuk als ze een beetje chagrijnig was of als we in de clinch lagen met elkaar. Wat zij ook deed: positief of negatief: ik vond het fijn. Ik keek naar haar prachtige blauwe ogen, ik keek naar haar kleine lippen, haar super kleine mond, ik keek naar haar korte haar, ik keek naar haar grote borsten, haar billen. Ik keek met plezier naar haar; mijn chef.

En opeens, toen ik met mijn vriend naar Straatsburg reed en ik haar maar niet uit mijn gedachten kreeg, besefte ik dat ik verliefd was geworden op haar. Onderweg naar Straatsburg, in de auto. Ik schrok ervan. Ik kon niet anders bedenken waarom ik haar maar niet uit mijn bolletje kreeg: ik moest wel verliefd op haar zijn. Ik begreep er helemaal niets van. Hoe kon ik nou verliefd zijn op mijn leidinggevende? Hoe kon ik nou verliefd zijn op een ... vrouw? Wat was er met míj aan de hand? Waarom was ik verliefd geworden op een vrouw, waarom, hoe dan, wanneer, wat was er gebeurd? Ik zat natuurlijk vol vragen en niemand die mij van antwoorden kon voorzien. Mijn vriend al helemaal niet. Ik heb het hem niet verteld, nee, wat moet hij daarmee? Ik zal het hem ook nooit vertellen. Wat moet mijn vriend nu met de wetenschap dat ik verliefd ben geworden op mijn vrouwelijke leidinggevende? Die hij overigens november 2019 heeft ontmoet. Ze hebben nog kort met elkaar staan praten. Hij heeft nog foto's van haar en mij geschoten. Niet wetende ... dat ík verliefd was op haar. Hilarisch! Zelfs toen ik november 2019 naar Azië vertrok voor 3 weken vakantie, dacht ik tijdens mijn vakantie aan háár. Grrr, dat was echt heel vervelend. Ik wist niet wat ik met die gevoelens aan moest en ik weet nu nog steeds niet wat ik met deze verliefde gevoelens aan moet.
Wat ik wel weet, is dat ik wil dat dit ophoudt. Ik wil niet meer verliefd zijn op haar. En niet omdat ze een vrouw is, daar gaat het niet om maar ik wil niet meer verliefd zijn, terwijl ik er verder niets mee kán. Ik kan het niet uitspreken naar collega's/vrienden/mijn vriend, ik kan het niet van de daken schreeuwen, ik kan haar niet knuffelen/zoenen; ik kan er helemaal niets mee. Ik snap eerlijk gezegd ook niet wáárom ik verliefd ben geworden op haar, dus op een vrouw. Want ... ik denk dat ik geeneens écht een liefdesrelatie met haar zou willen, als dat al kon. Zij en ik zouden never nooit bij elkaar passen en ze is mijn type totaal niet. Ik ben haar type ook totaal niet. En los daarvan, ze is al 20 jaar samen met haar allereerste vriendin en ze hebben het (gelukkig) heel fijn samen. Ik wil geeneens een relatie met haar, ik zou niet eens weten hóe dat moet. Ik kijk ook naar haar, op een andere wijze, omdat ze mijn leidinggevende is. Het is toch anders, dan als ze een gelijkwaardige collega was geweest.

Januari 2020 wilde zij met mij praten. Ze wilde weten of mijn vermoeidheid betrekking had op haar. Op eventuele gevoelens die ik voor haar zou hebben. Ze wist het dus, shit. Ze vroeg mij letterlijk of ik verliefd was op háár. Ik keek haar vol ongeloof aan en heb toch bekend. Ik was inderdaad verliefd op haar. Ik ben er eerlijk over geweest, ik had ook helemaal geen zin om daarover te liegen, het was zoals het was. Ik zou er niet over kunnen liegen, zo ben ik ook niet. Wat maakte het ook uit, dat zij er kennis van had? Ik schaamde mij er niet voor dat ik gevoelens voor haar had, ik vond het wel vreemd, dat dan weer wel. Maar schaamte? Nee, die had ik niet.
Zij bekende dat zij zelf ook verliefd was geworden op een andere vrouw en ze herkende mijn gedragingen. We hebben er vervolgens op een normale, open en volwassen manier over gesproken. Ik heb haar aangegeven dat ik niet begreep waarom ik verliefd op haar was geworden en dat ik er echt niets aan kon doen. Ik wist ook niet wat ik met die gevoelens aan moest en het enige wat ik wilde, was dat die gevoelens weer verdwenen, heel snel weer verdwenen. Omdat het mij energie kostte, heel veel energie. Ik dacht namelijk constant aan haar. Zij gaf aan dat de gevoelens niet wederzijds waren en dat zij oud zou worden met haar vriendin. Ik voelde mij niet afgewezen, eigenlijk was ik wel blij dat de gevoelens niet wederzijds waren. Want wat als dat wél het geval was geweest, wat dan? Nee, hoor, ik was opgelucht en van afwijzing was (gelukkig) geen sprake. Totaal niet. Eigenlijk was ik blij dat ze aangaf dat de gevoelens niet wederzijds waren, ik had daar ook niet op gehoopt. Ik was gewoon eerlijk en open naar haar over mijn gevoelens, natuurlijk ook omdat ze mij vroeg of ik verliefd op haar was. We hadden daarna ook geen ruzie en de werkrelatie lijdt er nu ook niet onder. Het is totaal niet te merken dat ik gevoelens voor haar heb en aan haar is niet te merken dat zij mij nu anders behandelt. Nee, hoor, ze kan nog net zo'n 'takkewijf' zijn als voorheen, als het móet.
Wat ik wél vervelend vind, is dat ik zo af en toe in Whatsapp kijk of zij online is. Ik doe er verder niets mee, ik benader haar niet of zo maar ik kijk soms of zij online is. Waarom weet ik ook niet. Dan voelt ze toch een beetje dichtbij, denk ik dan maar. En wat ik ook vervelend vind, is het feit dat ik dagelijks heel vaak aan haar denk. Dat is zo vermoeiend ! Ik heb geen zin meer in die gedachten aan haar.

Ik ben blij dat ze weet dat ik verliefd op haar ben maar ik ben minder te spreken over de continuerende gedachten aan haar, die mij alleen maar nóg vermoeiender maken dan ik al ben en die gedachten zijn er dágelijks. Ik zou zo graag van deze verliefde gevoelens af willen. Ik wil weer verliefd-af zijn. Het kost mij zoveel energie en wat moet ik met deze gevoelens als ik er toch niets mee doe ? Ik probeer die knop om te zetten maar het lukt maar niet. Het lukt me gewoonweg niet. Ik zou zo graag van de verliefdheid af willen, het duurt nu al anderhalf jaar. Ik wil dolgraag weer VRIJ zijn. Niet meer verliefd zijn op háár, op mijn leidinggevende. Eigenlijk best een rare situatie: mijn baas die weet dat ik verliefd op haar ben. We praten er verder niet over, hoor. Ze heeft haar vriendin overigens wel op de hoogte gebracht van mijn gevoelens voor haar. Nadat ik in januari had bekend dat ik inderdaad verliefd op haar was, was ze van plan om regels op te stellen mbt de situatie maar die regels heb ik heel snel weten te elimineren. We zijn beiden volwassen, we hebben er op normale wijze over gesproken, ik heb eerlijk bekend aan haar, ik ben mij er absoluut van bewust dat zij mijn chef is en het is aan ons om er op volwassen en normale wijze mee om te gaan. Dus regels opstellen zag ik niet zitten en gelukkig zij, achteraf, ook niet. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ik er niets aan kon doen dat ik gevoelens voor haar had gekregen. Daar heb je geen vat op, liefde overkomt je. Verliefd zijn overkomt je en dat weet zij als geen ander. Zij werd een aantal jaren terug ook verliefd op een collega, vertelde zij mij in vertrouwen. En dat heeft ze haar vriendin nooit verteld, hoewel haar vriendin haar wel had aangesproken op het feit dat ze wel heel vaak over desbetreffende collega sprak. Oei...
Ik merk wel dat ik soms behoefte heb om haar te knuffelen maar ja, dat kan natuurlijk niet.
Ik kan alleen maar hopen dat die gevoelens die ik heb voor mijn chef heel snel zullen verdwijnen. Echt snel ook, zodat ik weer rust krijg in mijn hoofd. Ik schrijf mijn gevoelens regelmatig van mij af. In die berichten schrijf ik de verliefde gevoelens, de boosheid én het verdriet van mij af. Ja, ook de boosheid. Omdat ik nóg steeds gevoelens voor haar heb en die gevoelens maar niet oprotten maar nog steeds aanwezig zijn. Zelfs in mijn slaap houdt zij mij wakker. Verdorie, zélfs in mijn slaap. Het komt weleens voor dat ik mijzelf beloof dat ik haar volledig ga negeren, ik niet in haar buurt kom en zo min mogelijk met haar praat. Maar ja, wat gebeurt er dan? Komt ze weer naar mij toe met haar mooie en lieve glimlach en haar stralende blik en smelt ik weer volledig voor haar.
Ja daar baal ik dan van. Heeft ze het weer voor elkaar dat ik voor haar val en zelf (verliefd) begin te glimlachen. Wat is liefde vervelend in dit soort situaties, zeg. Echt onwijs vervelend.
Ik hoop dat de verliefdheid snel over is. Ik schaam mij er niet voor dat ik verliefd ben geworden op mijn chef, ik schaam mij er ook niet voor dat ik verliefd ben geworden op een vrouw; het is wat het is. Alleen de 2 andere chefs zijn hiervan op de hoogte. Het enige wat ik wil, is dat deze verliefdheid heel snel de koffers pakt en oprot en niet meer terugkomt. Echt niet meer terugkomt! "Je bent niet welkom in mijn leven!!" boos
Duimen dan maar. Ze heeft nu een maandje verlof en geloof mij, daar ben ik heel blij mee. Dat geeft namelijk ook rust, doordat ik haar niet tegenkom. Wat mij betreft zie ik haar een half jaar niet. Dat zou helemaal fijn zijn! Maar helaas, over een paar maanden heb ik mijn functioneringsgesprek, dus ruim voor die tijd zie en spreek ik haar weer.
Ik ga mijn best doen om minder aan haar te denken (gaat natuurlijk niet lukken haha), ik ga mijn best doen om niet meer verliefd te zijn op haar (gaat natuurlijk ook niet lukken haha). Liefde moet slijten. Het heeft tijd nodig om over te gaan. Het gaat wel goedkomen, ik moet gewoon geduld hebben. Dan komt het vast wel goed met die verliefdheid voor mijn chef. Het verdwijnt heus wel. Nog even geduld ... en dan 'error' en ben ik niet meer verliefd op mijn chef! liefdesverdriet
Yes, dat is een mooi vooruitzicht, zeg. OK!
Nou, doe de komende maanden je best op het werk. En ga ervoor. Never give up! cool! OK!
28 jul 2020 - 59x gelezen
Profielfoto van BelleBlue
BelleBlue, vrouw, 30 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende