Zijn stemming peilen

Ik probeerde om de signalen te herkennen.

Wanneer was hij gestresst, opgejaagd, chagrijnig, kortaf? Dan wist ik dat ik hem moest ontlopen. En als dat niet lukte, dat ik maar beter mee kon werken. Het ruwe harde stoten. Zijn irritatie als het niet ging zoals hij wilde, als het niet lukte. Als ik te krampachtig was en hij hem er niet in kreeg. Zijn woede als ik mijn mond open durfde te doen. Als ik au zei. Als ik niet genoeg meebewoog. De kracht waarmee hij me vastpakte. Dit waren de momenten waarop ik niet meer kon doen dan het ondergaan. Maar ook de momenten dat ik in gedachten kon proberen weg te zweven. Bij deze buien had hij alleen mijn lichaam nodig, verder niets. Zolang ik maar meewerkte was het goed.

Wanneer deed hij aardig, slijmde hij, gaf hij complimenten? Dan wist ik dat ik op mijn hoede moest zijn. Want het kon zijn dat hij ‘gewoon’ aardig deed, maar het kon ook betekenen dat hij al in zijn hoofd had wat er straks zou gebeuren. Op die momenten wist ik dat ik zijn spelletje mee moest spelen. Nu kon ik niet wegzweven en doen alsof ik er niet bij was. Ik moest antwoorden op zijn vragen. Zeggen dat ik het fijn vond, dat hij door moest gaan. Op die momenten was ik geen half levenloos object dat door hem gebruikt werd, maar moest ik meegaan in zijn toneelstukje. Soms zelf initiatief nemen. En ik deed het. Ik leerde het te doen, want als ik het niet deed kon het aardige in een keer omslaan naar niet meer zo aardig. De geruststellende woorden dat ik me moest ontspannen werden dan dreigementen. Het zachte voelen werd hard aan me trekken. Het langzame bewegen werd geforceerd en pijnlijk.

Ik moest mezelf leren om de signalen te herkennen, om de juiste reactie te geven om het voor mezelf zo makkelijk mogelijk te maken. In de periode dat hij weer in huis was, was ik nog steeds zo alert op zijn stemming. Hij doet niks meer, hij zit niet meer aan me, maar ik ben nog steeds bang dat hij in een keer om kan slaan. Stom eigenlijk, hoe dat zo in je kan blijven zitten. Maar het zal ook nog wel even duren voordat het helemaal uit mijn systeem is. Ik heb het zo lang nodig gehad om mezelf te beschermen.
20 jun 2022 - bewerkt op 20 jun 2022 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van ~Laura
~Laura, vrouw, 22 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende