Witte winterwaas

De frisse witte waas op het gras is weer prachtig deze ochtend. Eindelijk een beetje echt dat wintergevoel, maar dan de mooie dingen van de winter. Niet die ellendige donkerheid, maar het dunne ijs op het slootje, en het zonnetje die ons elke dag weer een beetje meer op gaat zoeken, tot we hem over een maand of zes niet meer kunnen uitstaan.

Drie tot zes weken uitzitten, zei ik, en dat heb ik gedaan, en de weken waren zwaar. Geholpen worden, dat wilde ik, maar ik kan slechts geholpen worden door mezelf. Door me niet af te sluiten van het interne maar er vrede in te zoeken. Daarin heb ik nog een lange weg te gaan, maar hem uit de weg gaan heeft ook geen zin. Het heeft geen zin om mezelf en de wereld nog altijd voor te liegen, want dat is wat ik doe, over de knopen in mij. Ik heb niet eens door dat ik dat doe, deed, maar het is een familietrekje. Verbergen. En daar zo goed in worden dat je niet eens weet wát je verbergt, maar dat je wel weet waaróm je het verbergt.

Ik weet heel goed wat ik verberg. Dat ik zo enorm kwetsbaar ben, dat ik bang ben, all the fucking time, voor oordelen. Mijn eigen oordeel vooral; Bang voor self fulfilling prophecies, en juist die angst maakt dt ze uitkomen want ik geef mezelf de káns niet eens om het tegendeel te bewijzen. Zo overtuigd van mijn eigen onwetendheid en onkunde ben ik.

Alsof ik de enige ben die geen idee heeft wat de fuck we hier eigenlijk doen. Letterlijk niemand weet dat, alleen sommige mensen kunnen natuurlijker doen alsof, dan anderen. En ik héb een prima brein in mijn kop. Geboren worden met een geniaal brein dat vervolgens ontzettend degradeert levert je nog steeds een prima brein op. Geniaal even bij gebrek aan een beter woord, maar feit blijft dat ik als kind extreem veel potentie liet zien, snel leerde nadenken, etc.


Anyway. Het leven is en wordt heus wel weer mooi. Ik denk dat het helpt te weten dat als hij niet met zijn ex door zou gaan, hij zichzelf tekort doet. En dat betekent geenszins een eind voor hem en mij, hooguit als romantisch koppel maar bros before hoes sowieso. Dit is wat ik al die tijd al voelde, maar hij nog niet kon bevestigen, voor zichzelf, en dus niet voor mij. Weer zo'n teken dat ik echt wel op mijn gevoel kan en mag vertrouwen.

Ach ja. Het leven, misschien moet het ook wel zo lopen. Existence is suffering, en niemand, niemand komt daar omheen. Ook ik niet. En weet je, als het anders liep was ik niet wie ik nu ben.

Geraaskal, mooi woord.
09 jan 2021 - bewerkt op 09 jan 2021 - 101x gelezen
Profielfoto van Phlo
Phlo, man, 9 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende