Wat is dat toch tussen jullie?

Ik merk dat ik de bezoekjes van mijn broer beter doorkom dan vroeger. Ze kosten energie, maar ik denk dat ik me goed staande hou. Ik probeer om me meer open te stellen in plaats van me alleen maar af te sluiten en dat gaat best oké.

Zondag kwam hij rond lunchtijd en gingen ze 's avonds voor de avondklok weer weg. Rondom zijn bezoek probeer ik ruimte voor mezelf te vinden. 's Ochtends vroeg ben ik eerst twee uur gaan wandelen. Op zo'n dag is dat het enige moment voor wat ademruimte en dat helpt me om met een leeg hoofd en een lichaam zonder al te veel opgekropte spanning de dag in te kunnen gaan.

Voor mijn gevoel ben ik de dag goed doorgekomen. Zijn aanwezigheid zal nooit meer zo onbevangen voelen als vroeger, maar het was best gezellig en het is fijn dat er soms ook dagen tussen zitten dat er geen directe confrontaties tussen ons zijn.

En blijkbaar is er dan toch iets wat niet klopt.

Gisteren was mama ook vrij en hadden we een fijne dag met z'n tweetjes. We hebben een spelletje gedaan en zijn verder gegaan met de puzzel waar we de dag daarvoor met z'n vieren aan begonnen waren. Op een gegeven moment ging ze de confrontatie aan die ik zelf altijd zo uit de weg probeer te gaan.

"Waarom ben je nu zo ontspannen en zo los, en zo gespannen en in jezelf gekeerd als er anderen bij zijn?"

Mijn eerste reactie was natuurlijk om direct in de verdediging te schieten door te ontkennen, maar mijn moeder hield vol dat dit toch echt was wat ze zag. Ik weet achteraf nog steeds niet goed waarom, maar toen heb ik me laten ontvallen dat het er niet om gaat dat er anderen bij zijn, maar dat het gaat om dat hij er is en hoe hij altijd tegen me doet.

"Wat doet hij dan?"

En op dit punt heb ik spijt van wat ik heb gezegd, want ik wil niet praten en al helemaal niet hierover en eigenlijk wil ik nu alleen maar wegrennen van de situatie, maar tegelijkertijd komt hier mijn irritatie naar boven want hoezo moet ik uitleggen wat hij doet want dat ziet ze toch zelf ook, en dus word ik kortaf en bot en antwoord ik dat hij altijd mijn grens moet opzoeken en dat ik niet snap waarom zij altijd zijn kant kiest en dat hij me gewoon met rust moet laten.

"Ik kies helemaal niemands kant. Ik begrijp gewoon niet waarom je zo weinig van hem kunt hebben, het is je broer. Wat is dat toch tussen jullie?"

Wat dat is tussen ons? Dat kan ze beter aan hem vragen, maar dan krijgt ze ongetwijfeld een reactie dat hij er ook helemaal niks van snapt waarom ik toch zo doe.

Ze denkt dat ze het wil weten, maar ze wíl het helemaal niet weten. En als ze het al wil weten, wil ze het niet weten omdat ze het wil weten, maar omdat ze wil dat alles weer normaal wordt. Maar alles wordt niet meer normaal.

En ik wil hier niet op doorgaan, want ik wil dit stuk tekst niet negatief afsluiten, omdat het als positief stuk bedoeld was. Ik ben eerste paasdag goed doorgekomen en heb tweede paasdag een fijne dag samen met mama gehad. Ik ben blij dat ik de ruimte heb genomen om mezelf op te laden met de wandeling. En hoewel het achteraf niet goed voelt, weet ik dat het op zich een positief iets is dat ik in kleine stapjes niet meer al mijn woorden inslik, maar eerlijk ben richting mama in wat het is wat me dwarszit (hij). Ik weet dat dit stappen zijn en dat het niet iets verkeerds is, maar ik wil ook voorzichtig zijn met wat ik laat vallen bij mama. Ik doe mijn best om de relatie tussen hem en mij beter te laten zijn en om mama geen onnodige zorgen/teleurstelling te bezorgen, maar het blijft een moeilijke zoektocht, de balans tussen doen wat er van me verwacht wordt en erachter komen wat ik zélf nodig heb.
06 apr 2021 - 211x gelezen
Profielfoto van ~Laura
~Laura, vrouw, 21 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende