Vol hoofd

Eeeeeeen als klap op de fokking vuurpijl kom ik erachter dat ik m'n Dopper-flesje vergeten ben in de sportschool.

Anyway, hallo. Ik had vandaag, zoals de titel kort en bondig samenvat, een vol hoofd. Wat bedoel je daarmee, Marnix? Nou, dat ik bijna niet kan nadenken en áls ik dan even kan nadenken, dan denk ik iets negatiefs.

Het begon vandaag tijdens een hoorcollege statistiek. Het had een ontspannen college moeten worden, want ik had alle opgegeven literatuur van tevoren gelezen en ik had aantekeningen gemaakt. Dus: ik hoefde alleen informatie te noteren die mijn reeds gemaakte aantekeningen complementeerde. Easy-peasy. Het eerste deel van het college verliep inderdaad ontspannen, maar tijdens het tweede deel raakte ik in een milde stress. De Italiaan die ons lesgaf, ging mijns inziens nét iets te snel. En als mijn docent te snel gaat, dan worden mijn notities slordig. En dat leidt tot chagrijnnnnnnnn.

Overigens een lichtpuntje: dat gevoel wist ik weg te boenen met twee gedachtes. Één: je hebt de belangrijkste informatie al op papier, omdat je de literatuur van tevoren gelezen hebt. Twee: je hebt nu gewoon slordige aantekeningen gemaakt, die je thuis in alle rust "netjes" kunt maken. Mijn positieve stemming werd dus hersteld.

Toen kwam de werkgroep die me de rest van de dag een kutgevoel zou bezorgen. Ik liep het kleine lokaal binnen, ging vooraan zitten, waarna de les begon. Ik deed iets waardoor ik mezelf een irritante wijsneus begon te vinden: ik stak bij elke vraag van de werkgroepdocent mijn vinger op. Zo vaak deed ik het, dat mijn docent de volgende zin uitsprak nadat hij zijn hoofd had opgetild om te kijken of iemand zijn zojuist gestelde vraag wilde beantwoorden: "Misschien iemand die ik nog niet gehoord heb?".

Goed, toen ergerde ik me al aan mezelf, maar het werd nog erger. Na die "vragensessie" moesten we in groepsverband een opdracht maken. Iedereen kreeg de opdracht op zoek te gaan naar een partner, met wie die vervolgens een aantal simpele statistiekvraagstukken zou oplossen. Ik vond een jongen en ging naast hem zitten. Ik ging verdorie door met m'n betweterige gedrag! Ik trok veel van zijn suggesties in twijfel, terwijl ik notabene inmiddels zo'n vol hoofd had, dat ik zelf niet eens meer in staat was helder na te denken, laat staan oplossingen te verzinnen voor de vraagstukken die voor ons lagen.

Na die les stond mijn hoofd echt op ontploffen. Er kwam niks zinnigs meer uit. Na in de trein naar huis een hapje te hebben gegeten kon ik wel weer nadenken, maar echt positief was het niet. Ik bleef maar denken aan die werkgroep, aan de jongen die ik zo onnodig verbeterde. Ik dacht: waarom doe ik dit? Voel ik dan echt zo'n enorme bewijsdrang?

Het antwoord? JA!

De kern van mijn ontevredenheid is de overtuiging dat ik het niet waard ben. Ik ben sociaal onhandig (want: het lukt me nauwelijks om nieuwe vrienden te maken), ik loop mank, mijn linkerhand maakt dat ik er bij tijd en wijle uitzie als een Softenon-baby, de liefde heb ik nog steeds niet gevonden (en ik ben echt enorm bitter als het om de liefde gaat). Vaak lijkt het alsof mijn intelligentie het enige is wat ik heb (lijkt, ik weet dat het niet klopt). En dan ga je je uitsloven in een werkgroep, om te bewijzen dat er wel degelijk iets is wat jouw bestaan zin/waarde geeft.

Maar lieverds: ik ben herstellende. Het gaat langzaam maar zeker beter. Ik merk dat het me steeds vaker, maar nog niet alttijd, lukt om dingen te relativeren. Om genoegen te nemen met wat ik heb, met het heden. En om de mooie dingen van het leven te zien. Terwijl ik dit schrijf, schieten me allerlei mooie dingen te binnen. Ik slaag er, zoals deze dag bewijst, nog niet in om constant positief en nuchter te denken. Maar dan denk ik iets heel geruststellends (waardoor ik me ietsje beter ga voelen): je hebt tegen de negativiteit gevochten, het is niet gelukt, maar morgen is er weer een dag. Uiteindelijk kom je er wel.

Want, en dit spreek ik het liefst uit op z'n Youp van 't Heks, ik ben het godverdomme waard!


Morgen toch maar weer even informeren in de sportschool. knipoog
Xverliefd
01 sep 2022 - bewerkt op 01 sep 2022 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Curacaotje
Curacaotje, man, 21 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende