Vol hoofd

Er gebeurt teveel. De wereld draait te hard, een soort draaikolk in een vissenkom en ik kan het niet bijbenen, laat staan me eruit vechten.
Wie wat waar?
We hebben een paspoort -eindelijk- voor de kleine, dus nu kunnen we legaal het land uit. Heel fijn. Gewoon het gevoel van vrijheid dat we kunnen gaan en staan waar we willen. Of als er iets is met onze families we direct kunnen reizen. Maar we mogen officieel niks. Familiebezoek is geen geldige reden om te reizen op het moment en na aankomst eerst 10 dagen in quarantaine is niet te doen. Nou is er vanaf maandag geloof ik weer vrij reizen omdat het tegen de regels in was om binnen de EU beperkingen op te leggen, maar moet nog even afwachten wat dat betekent. Daarentegen gaat de thuisquarantaine juist gecontroleerd worden. Dus of we moeten nu snel naar Nederland en voor 15 mei weer terug. Of we gaan nu niet en dan in juni ofzo, gelijk dingen voor onze verhuizing regelen als dat nodig is. Ik vind het ingewikkeld. Het wordt ons niet makkelijk gemaakt. Ik ben al bijna anderhalf jaar niet in nederland geweest. Ukkepuk is alweer 1 en onze families hebben de gehele babytijd gemist. Het liefst stap ik morgen in het vliegtuig. Wat ons tegenhoudt? Onduidelijkheid over wel of niet mogen reizen, voor ons noodzakelijk maar volgens regels natuurlijk niet, pcr-test, sneltest, dure vliegtickets, nog duurdere treintickets en geen directe Thalys meer tussen Parijs en Amsterdam, thuisquarantaine, in Nederland moeten testen om terug te mogen (wat ook echt belachelijk duur is trouwens) en gewoon de gehele reis op zich al met een baby. We hebben nog geen knoop doorgehakt.. misschien zijn we nog altijd te braaf

Dan heb ik het mezelf nog ingewikkelder gemaakt door in de tussentijd een sollicitatie eruit te doen. Ruim een week over gedaan want niet echt veel tijd gehad om er lekker in te duiken. Zondag -laatste dag voor sluitingsdatum- mezelf gedwongen het af te maken en verstuurd. Aangezien in de vacature stond dat gesprekken gepland stonden voor komende maandag en ik nog niks gehoord had, ging ik ervan uit dat het wel niks zou worden. Vanmiddag ben ik op mijn Nederlandse en Franse telefoon gebeld door een nummer uit Nederland. Ik was het kleine monstertje op bed aan het leggen wat echt drama was. Ik heb het trouwens opgegeven en haar maar in de box gezet, mijn geduld was op. De achtergelaten voicemail kon ik niet beluisteren, maar ik kreeg al snel een e-mail met uitnodiging en of ik terug wilde bellen. Dat heb ik, na even flink ademhalen en slaapgedoe van me af schudden ook gedaan. Maandag heb ik een online gesprek, met 4 mensen waaronder een oud klasgenoot. Op dit moment eigenlijk nog niet klaar voor, maar het is ook pas voor half augustus, dan mogelijk wel.

En dan het grootste punt: verhuizen. Hoe regel je in hemelsnaam een internationale verhuizing als er niks zeker is wat mogelijk is. We hebben geen idee of we hulp van familie kunnen inschakelen, omdat we niet weten of ze naar het buitenland mogen. Waarschijnlijk wel, maar we gaan maar plannen van niet. Dus hebben we vervoer nodig voor onze inboedel, voor onszelf, mensen die komen helpen tillen en vooral veel tijd voor inpakken en mogelijk een weekje een andere slaapplek in de buurt zodat er ons huis kunnen inpakken, schoonpoetsen en opleveren zonder te kamperen in huis. Zelf hadden we dat nog wel gedaan. Met een baby niet zo handig. Maar de eerste stap: ons huis opzeggen, daar hikken we nog wat tegenaan. We hebben namelijk ook gewoon een heel fijn huisje hier en dan is het wel definitief. Ik vind het leven hier prima en ook toegankelijker dan in Nederland. Het is alleen jammer dat onze familie en vrienden ver weg wonen en ik hier niet kan werken in mijn vakgebied. En nu met Corona extra lastig om ver weg te wonen. Anders was de noodzaak om te verhuizen minder geweest denk ik. En mijn hoofd draait door op kleine details die vast wel goed komen.

En onze kleine boef geeft ons (mij vooral) nog altijd zeer gebroken nachten. Het gaat nogal wisselend, maar sinds kerst is het heel rommelig en vaker wakker. Ik ben nu wel weer toe aan wat met regelmaat en vooral: meer slaap. Overdag gaat het wel prima, maar ze wordt nog vaak wakker ‘s nachts en kan dan alleen in mijn armen verder slapen. Nogal onhandig, maar hoe leer je die gewoonte af? Als ik haar naast me neer leg in bed, vindt ze haar rust niet. Liggend drinken vindt ze ook niet leuk en kan ze minder goed verwerken nog. Dus zit ik ‘s nachts nog steeds veel rechtop en lijken de oefeningen van/ bij de fysio dweilen met de kraan open. Met een beetje mazzel is de slaapregressie snel voorbij en gaan we dat ook eens een keertje merken. En de verlatingsangst. En die eenkennigheid (want oweee als haar papa komt ‘s avonds als ze wakker wordt...).

En zo zijn er vast nog een heleboel dingen die mijn hoofd bezetten (ik moet nog een afspraak maken voor prikjes, bmr-vaccinatie waar baby’s best last van schijnen te hebben, mijn verstandskies moet eruit - ook nog een afspraak voor maken). Eerst maar eens weekend houden en wat dingen concreet maken, dan kunnen we weer langzaam verder.
17 apr 2021 - 114x gelezen
Profielfoto van *blue-sky*
*blue-sky*, vrouw, 30 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende