Update

Tijd voor een nieuwe update, dat ben ik wel verschuldigd na alle lieve reacties op de vorige vind ik zelf. Ondertussen is de kleine meid 7 weken, bijna 8. En ik weet niet of het komt doordat we wat beter op de situatie ingespeeld raken of gewoon omdat zij wat ouder wordt, maar het lijkt wat beter te gaan. Er zijn goede dagen en minder goede dagen, maar gelukkig niet meer zoals voor mijn vorige verhaal een heleboel minder goede dagen (avonden) achter elkaar. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het nog steeds zwaar vind om elk moment van de dag bezig te zijn met de kleine en nergens aan toe te komen, maar heel langzaam aan lijkt zij ook iets losser te worden, ze kan zowaar even in de wipstoel of in het voedingskussen liggen en zichzelf vermaken. En ze heeft nog altijd ook gezellige momentjes waarop ze lacht en brabbelt (wat ik heel belangrijk vind voor haarzelf en ook voor onze energie).

Ze gaat steeds meer geluidjes maken en haar stem uitproberen. We houden hele brabbelgesprekken, wat mijn vriend nogal gek vindt, maar hee.. schijnt goed te zijn voor de taalontwikkeling en het is gezellig. Lekker samen brabbelen.

Ze groeit als kool, echt opeens. Kwa kilo’s ging ze altijd al super hard. De eerste maand had ze er al 1,4 kilo bij, maar kwa lente bleef ze lekker klein. Een propje. Nu schiet ze ook de lengte in. Het valt niet alleen ons op, maar ook onze families reageerde afzonderlijk van elkaar op een foto die we stuurde dat ze opeens zoveel groter leek. We proberen haar zelf op te meten en te wegen, wij komen uit op 55 cm en zo’n 5,1 kilo. Volgende week mogen we weer naar de kinderarts voor iets betrouwbaardere metingen.

Dat groeien betekent ook dat het hard gaat met de kleertjes. De eerste pakjes paste ze al snel niet meer, maar ook de kleertjes die eerst ruim zaten, zijn nu toch echt verleden tijd. Helaas. Gister heb ik de bak met kleertjes voor 3-6 maanden (hebben heel wat gekregen en ergens gratis opgehaald op de groei en ik heb me uitgeleefd bij uitverkoop van de kringloop) uitgezocht en de kleertjes in haar kast weer bijgewerkt. Helaas is het nu 32 graden en hebben we het meest aan leuke rompers of luchtige shirtjes ofzo (of luiers). Mijn familie shopt flink voor ons trouwens. Mijn moeder vermaakt zich te goed op de babyafdeling van de Hema. Maar goed ook, hier is de Hema sinds 11 mei weer open, maar ik durf me nog niet in het centrum te wagen.

Ik ben wel deze week voor het eerst weer naar een andere winkel dan de supermarkt geweest: de action. ‘S ochtend vroeg meteen na de ochtend voeding terwijl kleine meid bij papa in bed bleef liggen. Het was nog rustig gelukkig, maar precies wat ik zocht hadden ze allemaal niet. Beetje irritant. Vandaag de herkansing bij een andere wat verder weg (en ook giga supermarkt) maar zelfde probleem. Bij die supermarkt wel geslaagd voor een nieuwe fopspeen en kleinere maat speen voor het flesje die we hebben. Wie weet helpt dat nog tegen spugen en krampjes. En het was heerlijk om even alleen op pad te zijn zonder baby. Hoewel ik denk ik 3x heb gevraagd of alles goed ging en of ik al naar huis moest komen. Maar ze heeft netjes haar flesje gedronken, niet geslapen en door de online stagebegeleiding van vriendlief heen geschreeuwd. Hij had niet kunnen werken (eerder sliep ze wel eens in de draagdoek terwijl hij stond te werken). Hopelijk snapt hij nu waarom ik het af en toe vraag of hij niet even een half uurtje wil wandelen met haar zodat ik heel even pauze heb.

Ik heb trouwens een nieuw ritme gevonden dat werkt voor ons. Elke dag zo rond een uur of 2 stop ik haar na een voeding in de draagdoek en ga ik naar buiten. Daar zit ik nu ook. Meestal is ze zo moe dat ze binnen 5 minuten slaapt en dan plof ik op een bankje neer. Ik neem een tas mee met een kleedje, tijdschriften, telefoon, drinken, lekkers en wat baby verzorgingsdingen voor het geval dat. Op dit moment is het buiten in de schaduw beter uit te houden dan binnen of op ons balkon. Als ze wakker wordt, loop ik weer een rondje en als ze weer slaapt, plof ik weer neer. Zo kan ze even flink wat slaap inhalen en komen we makkelijker de avond door. Omdat ze zo moeilijk slaapt, zijn we eigenlijk de hele dag bezig met ‘hoe gaan we haar laten slapen’. Als ze uitgerust is, kan ze de krampjes wat beter aan en huilt ze wat minder. Het werkt helaas niet altijd, gisteravond liepen we om half 9 nog een rondje met haar in de draagdoek, maar ze bleef maar vechten tegen de slaap en haar ogen wijd open houden.

Maar die insteek (hoe gaan we haar laten slapen) lijkt te werken denk ik. Daarnaast is dat ook gewoon ingewikkeld, want als we bij de eerste vermoeidheid signalen haar bv in bed leggen (we oefenen 1 slaapje in haar bedje) spuugt ze haar melk weer uit. Ze moet eerst minimaal een half uur rechtop, maar dan is ze alweer over die vermoeidheid heen. En mijn rug kan het niet aan om haar altijd in de draagdoek te doen en zelf wil ze dat ook niet, ze vecht er soms tegen, blijft bewegen en huilen. En nog altijd slaapt ze dus alleen in de draagdoek of op mij. Wel is de winst nu dat ze de nachts steeds vaker en langer naast mij slaapt ipv op mij. Kleine stapjes vooruit. Over het algemeen gaan de nachten (als ze eenmaal slaapt) goed. Dat is erg fijn.

De dagen dat het niet lukt om haar te laten slapen en ze overal last van heeft (krampjes en veel spugen, of maar willen blijven drinken en mijn borsten op een gegeven moment tot haar en mijn frustratie behoorlijk leeg aanvoelen en zij onverzadigbaar blijft en ik uitgeput en huilen in bed plof zijn er ook, maar als de dag erna dan weer goed gaat en we een vrolijk en redelijk slapend meisje hebben, is het al snel weer goed. Dat kan ik beter aan. De krampjes blijven toch wel voorlopig. Acceptatie helpt ook.

Ondertussen loop ik nog wel een beetje tegen mijn eigen herstel aan. Waar ik de eerste weken zo blij was dat ik me redelijk goed voelde en weinig over had gehouden aan de bevalling ondanks de manier waarop ze eruit moest, gaat het me nu niet snel genoeg eigenlijk. Ik wist en weet dat ontzwangeren 9 maanden duurt en ik pas op week 8 zit, maar het aan den lijve ondervinden is toch wel anders. Misschien heb ik die eerste weken wel te enthousiast weer alles gedaan ofzo. Ik moet in ieder geval flink aan de bak met het trainen van mijn bekkenbodem en niets forceren, niet tillen en niet te lang wandelen. Ook niet teveel ‘trainen’ en continu bij alles aan te willen spannen, want dat deed ik na mijn na controle bij de verloskundige (en ik 1 van de 5 scoorde op de check 😬knipoog en vervolgens verkrampt was en daar 3 dagen gevolgen van had.. balanceren. 1 a 2 momenten per dag en de rest ontspannen dus. Het komt wel.

Het weer naar buiten mogen, het park in kunnen en af en toe ook zelf op pad gaan doen me goed. Ook heb ik voor het eerst weer met iemand afgesproken en op een kleedje hier gezeten en ervaringen uitgewisseld (zij heeft kindje van 8 maanden).

Vanaf dinsdag gaat vriendlief weer elke dag naar zijn werk, alleen de ochtenden, maar dat zal wel weer even wennen zijn denk ik. Blij dat hij zo lang thuis was om mij te ondersteunen (ondanks dat hij ook gewoon moest werken). En het lijkt er steeds meer op dat de grenzen deze zomer misschien weer open gaan en onze ouders eindelijk langs kunnen komen.. daar hoop ik heel erg op.

Kortom, iets rustiger vaarwater en we modderen maar gewoon door zonder dat we eigenlijk weten wat we precies aan het doen zijn, maar het lijkt te werken.
Alweer bijna 2 maanden. Tijd gaat zo hard en tegelijkertijd kan ik niet wachten tot ze wat ouder is en je ook wat meer terug krijgt (lach, nog meer gebrabbel, en alle nieuwe ontwikkelingen) en ze wat minder kwetsbaar is ofzo.

En oja, nee, kinderarts nog niet gecontact, want ‘kijken morgen nog even aan’ en nu vinden we onze weg wel tot over anderhalve week. Wel een uur gebeld met lactatiekundige voor al mijn vragen. En een osteopaat gevonden hier die gespecialiseerd is in baby’s dus daar wil ik nog een afspraak maken onder het mom van baat het niet dan schaad het hopelijk ook niet. Baby’s met kunst verlossing en moeilijke bevallingen hebben blijkbaar nogal vaak vastzittende nekjes of andere spanningen die ook kramp, reflux, niet slapen en niet op je rug willen liggen veroorzaken.
28 mei 2020 - bewerkt op 28 mei 2020 - 153x gelezen
Profielfoto van *blue-sky*
*blue-sky*, vrouw, 29 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende