Twee monologen

Vanaf de zijkant luister ik mee naar hun dialoog. Als twee predikanten staan beide partijen tegenover elkaar hun betoog te houden waarbij totaal triviale zaken aan worden gehaald om de mening te onderbouwen. Eigenlijk is het helemaal geen dialoog; het zijn twee monologen. Het doel is dan ook niet tot een consensus te komen, of de visie van de andere partij beter te begrijpen. Er wordt niet geluisterd en diverse standpunten zodoende onnodig herhaald. Dat iemand zo ver gaat een politieagent in het nauw te drijven dat er schoten worden gelost komt niet door asociaal en onacceptabel gedrag, nee dat komt omdat Rutte verkeerde besluiten heeft gemaakt in het coronaproces.

Ik verslik mij in de chocolademelk bij deze uitspraak, maar beide partijen schenken er geen aandacht aan. Verhit gaat het "gesprek" verder terwijl ik mijn heil bij een andere workstation zoek. Even rust terwijl ik mijn luchtpijp schoon hoest.

Tijdens het werk in de cleanroom zijn er momenten in het proces waarbij er niets kan worden gedaan dan wachten. Soms door een apparaat wat staat te draaien, soms door berekeningen die door mijn collega's moeten worden gedaan. Geduldig zit ik met mijn handen in/onder een soort afzuigkap waar tijdens het proces niet onder vandaan mag worden gestapt. Met een plastic plaat voor het gezicht waar ik doorheen mijn handen kan zien. Gemiddeld zit ik met mijn gezicht zo dicht bij de plaat, dat ik, wanneer ik moet niesen, mijn kop tegen de kast aan stoot. Niet geheel asceptisch gedrag, maar je doet er niets tegen.
Op de momenten van wachten droom ik vaak weg in mijn eigen gedachten. We kunnen stellen dat ik zelfs uitkijk naar deze momenten van absolute rust. Ik hoef me nergens schuldig over te voelen of verplicht te voelen tot iets. Ik mag namelijk niet uit deze BSC stappen tot het proces klaar is. Thuis zijn er zoveel leuke of nuttige dingen te doen, in de kantoortuin is er altijd iemand die op of mee kijkt, bij het koffieapparaat wordt altijd een gesprek gevoerd, maar hier, op dit moment in de BSC is het alleen ik en mijn gedachten.

Zal ik het meditatie noemen? Misschien opgaan in mijn fantasie? Hoe dan ook vind ik het heerlijk om te doen. Nu ik weer meer aan het lezen ben merk ik sowieso dat er tijdens dagelijkse klussen veel meer omschreven wordt door die stem in mijn hoofd dan een paar maanden geleden. Het is echt iets dat je kan trainen door meer met woorden bezig te zijn. Een goed iets, want dat maakt je beter in omschrijven in dat wat je werkelijk bedoelt.

Dan moet de gesprekspartner echter wel geïnteresseerd zijn in wat je te vertellen hebt. Zo komen we weer uit bij de monologen die men tegenwoordig hebben in plaats van echte gesprekken. We laten onze visie niet meer uitdagen, maar zijn volledig overtuigd van ons eigen gelijk en er op uit deze bij iedereen op te dringen. Alsof we een soort Guy Fawkes zijn in een queeste om het parlement op te blazen. Geschiedenis wordt verteld door de winnaars, maar uiteindelijk is het terrorisme, zoals het terrorisme is om mensen aan te vallen die simpelweg hun werk doen.

Daar over gesproken, V for Vendetta is echt een geweldige film die iedereen er weer even bij zou moeten pakken. Het laat het gevaar zien van een kwaadaardige overheid die enkel uit is op dominantie en macht. Het laat de kracht zien van het volk dat in opstand komt tegen de onderdrukking door samenwerken en een statement te maken.

Echter is dat maar de oppervlakte. Wanneer je er dieper op ingaat, gaat het niet om "het grotere goed". Het gaat over een man die, geobsedeerd met wraak, er op uit is een vijftal mensen te vermoorden voor wat ze hem en anderen hebben aangedaan. V is geen held, geen antiheld of symbool. V is een ordinaire terrorist.

Maar bovenal is V een fictief karakter in een fictieve wereld.

Wij leven echter in de echte wereld, er even van uitgaande dat dit geen koortsdroom van jouw of mij is, de eindigt als we weer wakker worden. Alles wat we doen heeft gevolgen en waar een film na de climax kan eindigen, gaat onze wereld door en moeten we leren leven met de keuzes die we hebben gemaakt.

Toch zijn we allemaal de helden van ons eigen verhaal, of denken dat te zijn. Weinig mensen hebben het reflecterende vermogen om toe te geven dat ze iets stom hebben aangepakt. Bovendien wordt het mensen nog steeds kwalijk genomen als ze van mening veranderen. Maar het bewustzijn is als een parachute: Het maakt niet alleen uit met wat je het vult, als hij maar op het juiste moment opengaat (Taylor Mali).



Misschien ben ik belangrijk genoeg om meningen mee te delen, of boze reacties achter te laten. Sowieso weet ik beter dan discussies op het internet te voeren. "They'll drag you down to their level and beat you with experience" Feit is dat dit soort reacties zelden een dialoog zijn, dus hoewel ik graag mensen van informatie voorzie, neem ik er waarschijnlijk niet de moeite voor. In het echte leven kom je er echter niet altijd onderuit. Gezien 80% van de wereld fucktarded is, moet je wel heel goed zijn wil je al die gekken uit je leven houden. Dus laat ons er maar om lachen,


dan hebben we tenminste nog elke dag een lolletje.





-VLH
23 nov 2021 - bewerkt op 23 nov 2021 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van ViveLeHans
ViveLeHans, man, 32 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende