Tijd voor tijd

Na een ontzettend hectisch half jaar is het nu eindelijk tijd voor vakantie. Ik heb 2,5 week verlof opgenomen en sinds gistermiddag heb ik ook echt vrij. Wel lig ik dit nu liggend op de bank met buikgriepklachten te typen dus de start had wat beter kunnen lopen, maar goed. Het waren - mede dankzij Corona - echt hele intense maanden, mijn timing om van een e-commerce naar een zorgbedrijf te switchen had niet gekker uit kunnen pakken. De mazzel die ik nog had was dat ik de eerste 3 weken relatief rustig heb kunnen wennen, pas eind februari / begin maart ging alles op zijn kop. Gelukkig is alles relatief goed verlopen in de maanden erna, we hebben een hoop werk kunnen verzetten.

Het fijne wilde dat ik vlak voor zijn vakantie begin deze maand mijn eigen manager sprak en hij mijn jaarcontract al om wilde zetten naar een contract voor onbepaalde tijd. Ik vind het dan nog altijd lastig om complimenten te ontvangen over waar ik aan bij heb gedragen dus dan reageer ik met "Blij dat het gewaardeerd wordt" of "We hebben een hoop kunnen doen samen". Absolute dooddoeners die ik bij medewerkers uit mijn eigen team gelijk zou beantwoorden met "Je geeft jezelf wel iets te weinig credits". Maar ik was vooral geraakt door de reactie van mijn pa die echt ontzettend blij voor me was, dat doet me dan toch nog het meeste merk ik. Contract is ook gelijk per 1 juli ingegaan, dus ik mag in mijn handjes knijpen.Genoeg over werk.

Wat ik afgelopen weken merkte was dat er een enorme berg schrijfinspiratie over me heen kwam maar ik op dat moment geen tijd of mogelijkheid had om er wat mee te doen. Blijkbaar is dat moment van inspiratie erg vergankelijk want op het moment dat ik daadwerkelijk in de gelegenheid was om het op te schrijven was ik de woorden kwijt. Het verschil tussen typen uit inspiratie of een weloverwogen verhaal schrijven is nogal merkbaar. Gevolg is dat het ergens in een soort van archief belandt om nooit meer het licht te zien, zonde. Dus ik zat na te denken over iets van een Chromebook of andere manier om ook 'on the road' iets met die inspiratie te gaan doen. Via werk heb ik zo'n 13,5 inch ultrabook maar ik merk dat mijn kolenschoppen simpelweg te groot zijn om er langer dan 10 minuten relaxt op te typen. Het nadeel van het gewoon old-skool schrijven met een pen is dat ik daar niet snel genoeg voor schrijf. Je gedachten zitten al ergens bij de volgende alinea maar mijn schrijfstijl en -tempo houdt het niet bij.

De komende weken ben ik niet belemmerd door een overvolle werkagenda en gebonden aan tijd, hopelijk komt er dus iets meer naar boven qua inspiratie. Er zijn genoeg dingen om over te schrijven, mooie gesprekken, bijzondere mensen en zo verder. We zullen zien.

Patrick
25 jul 2020 - 118x gelezen
Profielfoto van WDAMW
WDAMW, man, 34 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende