Theezakjes therapie

Maandagen zijn sinds kort mijn favorieten dagen.

Op maandag heb ik mijn bij-komdagje. Flam moet wel werken dus die zit op ons kantoortje rustig koffie te drinken terwijl ik een lekker kopje thee lurk. Ik ben niet altijd ‘’vroeg’’ op. Soms blijf ik ook liggen tot 10 uur, alsof het een slome zondag is.

Vandaag had ik het voornemen om 9 uur op te staan. De realiteit is dat ik een uur lang op mijn telefoon heb liggen scrollen door het nieuws en meubels. Dus uiteindelijk toch pas om 10 uur de badkamer betreden. Ce la vie.

Ons kantoor. In mijn hoofd zei ik, zijn kantoor, corrigeerde het naar mijn kantoor om te landen op ons kantoor. Op eigenlijk het kantoor van het nijn? Ik heb er gisteren mijn Venetiaanse maskers opgehangen (schrijf je dat zo?) dus eigenlijk is het nu een trofeeën kamer.
Maar goed, terug komende op maandag.

Ik verzamel elke keer trouw mijn theezakjes therapie hangers. Ik noem het theezakjes therapie omdat ik ze misbruikte om gesprekken te starten met een vervelende collega.
Hij was een onzeker hoopje ellende met een light racistisch tintje. Na een jaar of 2,5 had ik echter geaccepteerd dat ik met hem opgescheept zat en ben ik begonnen aan zijn heropvoeding. Ik moet zeggen dat het erg goed ging. Hij zag me na een tijdje niet meer als dreiging en we hebben zeker een aantal open en eerlijke gesprekken gevoerd.

Hij is inmiddels (na 5 jaar) trouwens alsnog ontslagen. Verrassend genoeg om een andere persoonlijkheidstrek waarvan ik dacht dat die was bedwongen.
Ik dwaal nogmaals af.

De vraag van vandaag;
Wat zou jij doen als je nooit meer hoefde te werken?

Tja. Dat zijn mooie vragen. Waarom zou ik niet meer hoeven werken?
Super mega rijk? Rijke man? Ziekte?
In theorie hoef ik niet te werken. Ik kan mijn handje ophouden bij het UWV (legaal) maar daar zie ik het nu niet zo van in. Als ik hetzelfde inkomen had als nu, zonder arbeid, dan zou ik denk ik alsnog gaan werken.

Wel minder, missen een paar halve dagen in de week. Ik werk nu ook niet fulltime, maar misschien zou ik dan alleen in de ochtenden werken. Ik denk wel in een andere sector ook. Het leger des heils als vrijwilliger, of bij een stichting.
Helemaal niet werken lijkt me een leeg bestaan. Mij kennende doe ik dan eigenlijk gewoon helemaal niks. Of terugvallen in een diepe depressie en een nieuw boek beginnen.
Je raakt dan een beetje van de wereld vervreemd denk ik.
In het begin zal het allemaal feestjes en familie bezoek zijn, maar na een maandje ben je dat ook zat.

Ik heb wel eens een maand thuis gezeten (koos werkloos) en na een tijdje was ik dat ook wel zat. Ik had geen zin om een baan aan te nemen die minder betaalde dan mijn oude baan, en ik zou na 6 maanden teruggaan naar mijn oude werkgever. Maand twee werkte ik voor een familielid, dat was het niveau van verveling.

Dat waren trouwens 6 hele leuke maanden. Ik denk er nog steeds met veel plezier aan terug.

Dus, als ik niet meer hoefde te werken..
Dan had ik een ander soort baan. Of toch een andere functie bij mijn huidige werkgever.
Ik ben nu best duur, als ik vrijwillig een andere functie voor hetzelfde of minder geld zou vervullen zou niemand dat erg vinden. Plus dat er veel maatschappelijke projecten lopen die ik heel leuk vind maar waar ik nu geen tijd voor maar.
Ik zeg bewust, tijd maak. Technische gezien heb ik wel tijd, maar fysiek zou ik dat niet trekken na mijn normale werkzaamheden.

Ik zou meer reizen.
Met Flam om de 2 maanden op rond banjereren ergens in de wereld. Hij zou ook minder werken omdat ik hem dan natuurlijk onderhoudt! Trofee echtgenoot.
EN natuurlijk vaker zwemmen.

Dat laatste dat ik wel een beetje een ijdele hoop. Het banen zwemmen is nu tussen 7 en 8 ennuh.. Wel op niet werken.. vroeg opstaan zal nooit echt mijn ding zijn.

Edit: Ach weet je wat, ik laat het gewoon openbaar ook. Lijkt het nog wat op MD op de hoofdpagina.
13 jul 2020 - bewerkt op 13 jul 2020 - 160x gelezen
Profielfoto van Psyche
Psyche, vrouw, 118 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende