Terugkijkend is alles hetzelfde

Ik was opzoek naar een schriftje, omdat ik mijn financiën beter wil bijhouden. Maar ook omdat ik meer met contant geld wil betalen. Zodat ik op de bank meer kan sparen voor een huis of auto. Eigenlijk het liefs voor allebei.

Zo streng als dat ik ben voor mezelf, vind ik dat ik geen nieuw schrift mag kopen. Ik moet eerst maar bewijzen of ik deze gewoonte om het bij te houden echt ga volhouden. Dan kan ik altijd nog een schrift kopen.

Anyway tijdens mijn zoektocht vond ik een schrift. Iets wat ik gewoon helemaal vergeten was. Ik vergeet sowieso eigenlijk wel veel denk ik. Een schrift waar ik een dagboek bij hield van mijn laatste levensjaar als 29-jarige. De struggle van bijna 30 zijn. En wow ik weet van mezelf dat ik de corona tijd echt, echt heel zwaar vond. Maar wat ben ik ook blij dat ik dit heb opgeschreven. Ik ga er niet te diep op in, want ik zie hele discussies hier, daar wil ik niet tussen belanden.

Maar ook mijn wens op 69 kilo te wegen, die ik meerdere keren heb opgeschreven. En nu ben ik het, maar wil ik het liefst 64 kilo wegen. Het is denk ik nooit goed. Ik baal van mezelf dat ik de motivatie qua eten helemaal ben kwijt geraakt. Het idee dat iedereen om me heen is gaan afvallen en ik weer aan het aankomen ben. Waar is de verbinding in mijn hoofd gebleven?

En wat ook naar voren kwam, wat ik nu nog steeds hetzelfde opschrijf, is mijn verlangen naar liefde. Het komt wel. Ik voel het. Ik leer zoveel de laatste jaren. Zoveel over mezelf. Zoveel van de mannen die mij een spiegel voor houden. Maar niet genoeg om de cirkel te doorbreken. Wanneer breek ik die enorm dikke muur van mij eens af. Afgelopen vrijdag ben ik gaan eten met 'de Italiaan'. Hij doet zoveel moeite. Zegt zo vaak dat hij mij mooi vind. Brengt bloemen en een fles wijn mee voor mijn verjaardag. En nee ik heb hem afgeketst. Ik voel ook niks voor hem fysiek. Hij heeft een leuk hoofd, maar ik vind hem verder niet aantrekkelijk. Ik vind ook dat hij niet heel intelligent is en dat ik geen diepgaande gesprekken kan hebben. Maar ja ergens moet je ook realistisch zijn. Niemand gaat ooit voldoen aan de hele plaatje. Mijn verwachtingen zijn toren hoog. Ik heb hierover ook goede gesprekken gehad met D. Hij zei ook dat ik te veel mannelijke energie heb, dat ik te zelfstandig ben, dat ik alles zelf kan. Hij zei het zit in je familie en je moet hier echt iets mee gaan doen. Waarom reageer jij hetzelfde op iedere man. Ik wil niet voor altijd alleen blijven, dat voel ik heel erg.

Vanmiddag heb ik een 'date', ik vind het eerder een kennismaking. De eerste gesprekken via Hynge en WhatsApp waren leuk. Maar toen ben ik toch ergens afgehaakt. En nu heb ik er eigenlijk ook helemaal geen zin in. Weer een man waar het vast leuk mee klikt. Wat moet ik met hem doen? Rondje door de stad, ergens wat drinken. Ik wil gewoon iemand die mij overrompeld...

Ik weet gewoon even niet waar ik moet beginnen, maar ik voel dat ik veel wil veranderen. Een nieuwe woonplek, misschien een nieuw land, toch een nieuwe baan? Nu kan het nog. Ik sta stil. Alles is iedere dag hetzelfde. Ik wil zoveel meer uit het leven halen. Maar de start maken. Keuzes maken met lef. Dat is echt moeilijk. Vooral omdat ik weet dat ik echt een heel leuk leven heb. Waarom moet het dan altijd beter kunnen?

Stap 1. Ik ga nu echt die ene coach mailen. Ik moet er gewoon niet zo zwaar aan wegen. Ook daarin wil ik dan helemaal degene met de beste prijs en kwaliteit. Vooral omdat iedereen tegenwoordig coach is, zoals ook iedereen fotograaf is... Of ondernemer. Misschien alles wat mij leuk lijkt, maar wat ik niet durf te doen.
03 feb 2024 - bewerkt op 04 feb 2024 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Roodborstje
Roodborstje, vrouw, 32 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende