Shoot me now

Gister had ik een gesprek bij de psychomatische fysiotherapeut C. Het was absoluut geen lekker gesprek, ik had ook een hele slechte dag. Bij het opstaan voelde ik me al moe en boos. In het gesprek kreeg ik niks duidelijk uitgelegd. Ik zei precies de verkeerde dingen en twee zinnen later moest ik er dan op terug komen omdat het toch anders bleek te zijn, heel irritant en frustrerend. Ik kreeg het ook niet duidelijk in mijn hoofd.

Naar mijn idee heb ik best een lekkere drie weken achter de rug. Het lukte me weer om meer te doen, heb zelfs weer achter de naaimachine gezeten. Sinds een maand of twee ben ik ook weer begonnen met yoga. Ik heb genoten van de kerstdagen en oud&nieuw. Vorige week zaten we een week in quarantaine, zeker wat minder leuk maar het gaf wel de tijd om rustig aan te doen en niks te moeten.

Een van mijn boosheid momenten gister was dat ik zo moe ben en dat ik zo'n last van mijn rug, schouders en nek heb. Volgens C. komt dat omdat ik constant boos en verdrietig ben en dat niet naar behoren voel. Dat vind ik zelf apart aangezien ik, voor mijn gevoel, net drie lekkere weken achter de rug heb. Natuurlijk zijn er in die weken ook verdrietige en boze momenten geweest. Verdrietig omdat het mij blijkbaar niet lukt om de yoga naar behoren te doen en boos op P. omdat hij onvoorzichtig naar werk is gegaan en we in quarantaine moesten, zomaar twee voorbeelden. Maar de happy momenten overheersten, dankbaarheid, liefde & plezier.

Ik probeer zoveel mogelijk stil te staan bij wat ik voel op een dag. Als ik voel dat mijn buik zeer doet ga ik na wat er aan de hand is. Ben ik gespannen? Hoe voel ik dat? en ik sta stil bij wat ik dan voel. Heb ik het gevoel dat ik benauwd ben... waar voel ik dat, hoe voel ik dat en wat voor emotie koppel ik daar aan.. gespannen, angst, boosheid? en ik sta stil bij het gevoel en laat het er zijn. Soms word op zo'n moment het gevoel erger en wordt het daarna minder. Soms blijft het gevoel er gewoon in alle hevigheid zitten.
Het is een dagelijks ritueel zou ik bijna zeggen, soms een gevecht omdat ik niet wil voelen of geen tijd wil nemen om er bij stii te staan.
Ik probeer het wel te doorgronden, te analyseren, waarom voel ik me zo, waar komt het vandaan? Vaak iets te veel, denk ik, en probeer me dan te richten op het voelen zelf.

Het nadeel is dat, voor mijn gevoel dan, ik de laatste tijd ook meer zin heb om dingen aan te pakken. Om wat huishouden te doen of lekker aan de hobby te gaan. Ik krijg daar positieve energie van, maar misschien drijf ik daar dan ook weer in door en doe te veel.

Aan de andere kant loop ik ook veel vast op bepaalde dingen. Ziektegewin bijvoorbeeld, je ligt ziek op bed en kan de hond niet uit laten... opzich zou je het wel kunnen maar het is fijn om het even niet te moeten = ziektegewin. Ik vertaal dat regelmatig naar: ik moet alles zelf doen zodat ik me daar niet achter verschuil. Terwijl het niet per defenitie iets slechts is want het is gewoon deel van het leven.

P. gaat ook in therapie, hij zit aan het einde van zijn latijn (ongelofelijk, harstikke trots op dat hij dat gaat doen). Dus probeer ik hem te ontzien, ik neem klusjes terug over die hij deed om mij te ontlasten en soms extra dingetjes. C. zegt dat we ons moeten richten op ons zelf maar hoe dat dan werkt terwijl je samen een huishouden/kind hebt weet ik ook niet. Moet ik dan gewoon alles voor mezelf gaan doen en hem niet meer helpen? En hij mij niet meer helpen? Wie doet dan bv. de luierwas als ik het niet kan?
De rest van het huishouden zal me een worst wezen, behalve de was dan en wat opruimen hier en daar, we hebben iemand ingehuurd die elke week wat dingen komt doen en mijn schoonmoeder doet de strijk.

Ik wil zo graag weer lichamelijk aan de slag! Het zou fijn zijn om weer wat strakker in mijn vel te zitten & spierkracht en conditie op te bouwen. Ik was zo blij en trots dat ik Yoga aan het doen was, dat het gewoon een enorme domper is dat het lichamelijk niet lukt en het negatief voelt om een stap terug te doen. Want dat is me nu wel duidelijk, ik moet stap terug doen. Tussen de lessen mezelf meer tijd geven om te herstellen en alleen de poses doen die niet veel vragen van mijn lichaam. Blijkbaar wil ik weer eens te snel.

Het vervelende vind ik dat ik niet meer durf te bouwen op wat ik voel of denk. Ik kan me dus blijkbaar happy, rustig en blij voelen maar dat is dan helemaal niet zo? Als ik het goed begrepen heb gister (en dat kan nog wel eens een dingetje zijn, dat goed begrijpen) waren de afgelopen weken niet zo goed als dat ik dacht? Hier kom ik niet uit... wat heb ik dan verkeerd gedaan? Ik heb stil gestaan bij de emoties/gevoelens die ik had, maar nu ben ik moe omdat ik niet goed stil gestaan heb bij die dingen? Ik ga zo ontzettend twijfelen aan mezelf!

Bij kerst heb ik een goed gesprek gevoerd met mijn schoonouders over mijn verleden, hoe ik ben opgegroeid. Naar mijn idee heb ik dat heel goed gedaan, ik heb me kwetsbaar opgesteld, me opengesteld en gereageerd vanuit mijn volwassen ik en niet vanuit dat kleine meisje die dit allemaal heeft meegemaakt. Bij wijze van spreken, ze zat op knie en deed mee maar de volwassen ik was aan het woord. Tijdens het gesprek heb ik stilgestaan bij wat het met me deed, wat het meisje zei. Mijn schoonouders reageerden goed, je merkt dat ze nooit met dat soort dingen te maken hebben gehad en zich geen voorstelling kunnen maken van hoe dat is (gelukkig) maar ze waren open, lief en aandachtig.
Daarna was ik kei moe en over de dagen erna heb ik er nog veel bij stil gestaan wat het met me deed en doet. Toch heb ik nu ergens toch het gevoel dat ik dit niet goed heb gedaan, heb ik het gesprek wel goed gevoerd? of heb ik een toneelstuk opgevoerd? Alsof ik een verhaal voorlas uit een boek of heb ik gedaan alsof ik die dingen voelde en was het allemaal nep wat ik deed?

En hier word ik regelrecht gestoord van. Ik was er zo trots op dat ik dit durfde en deed en nu twijfel ik over alles. Terwijl het een stap was die ik een jaar geleden nooit zou hebben genomen, nooit zou hebben gedaan. Mezelf blootstellen aan iemand (zelfs mensen die veilig voelen) mijn verhaal vertellen, verdrietig en boos zijn terwijl ik het hierover heb met mensen.
En daar baal ik dan ontzettend van. Ik vind het niet erg om in de spiegel te kijken en te onderzoeken of ik dingen juist heb gedaan. Naar mezelf kijken en eerlijk tegen mezelf zijn over waar aan ik moet werken. Oke het lukt niet altijd even goed en ik ben niet altijd even eerlijk tegen mezelf, stel grote eisen aan mezelf, te kritisch en te hard.
Maar ik merk dat ik steeds minder vertrouwen heb in wat ik voel en doe.Voel ik wel het juiste, is dit wat ik 'hoor' te voelen, ga ik daar goed mee om? Doe ik het juist, doe ik de goede dingen of de goede manier?
Natuurlijk snap ik zelf ook wel dat je dit soort dingen niet perse goed kunt doen of dat er een juiste manier is om dit soort dingen te doen. Je kunt niet tegen iemand zeggen: zo hoor jij te voelen en wat je voelt is goed of niet goed en zo ga je ermee om.

En nu hoor ik C. in mijn hoofd: je denkt te veel na, je moet voelen... work in progress I guess?

De opdrachten die ik mee heb gekregen zijn: ik moet elke avond opschrijven hoe ik me voel en wat positieve dingen en negatieve dingen waren van de dag.
Ook moet ik gaan onderzoeken waar mijn verdriet en boosheid vandaan komen en dat opschrijven.
Maar hoe doe je dat zonder al te veel denken en alleen te voelen?

-xx-
12 jan 2022 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Mari05
Mari05, vrouw, 35 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende