Samenwonen

Samenwonen


Een grote stap. Een volwassen stap. Een beangstigende stap.

Twee maanden geleden heb ik mijn liefde gevonden. Alles aan ons klikt en komt natuurlijk aan. Tussen ons zit het goed. Enkele tijd terug lieve lezers, schreef ik over mijn avonturen met mijn moeder. De avonturen waarin ik de zorg voor haar heb over genomen in haar dronken buien. Nu is ze te ver gegaan bij het leegroven van mijn spaargeld en kwam de realisatie dat ik simpelweg niet meer kan samenwonen met haar. Al snel ben ik opzoek gegaan naar een baan, heb ik mijn cv aangepast en gekeken naar kamers dit was een zware opgave waarin ik mijn liefde op de hoogte bleef houden. Deze week belde hij mij en sprak de woorden 'je hoeft niet meer te zoeken, ik heb maandag een afspraak in een huurhuis' nu moet ik toegeven dat deze woorden mij een gevoel van opluchting gaven. De kans om samen te wonen met hem klinkt perfect samen met de mogelijkheid een nieuwe start te maken in mijn leven onafhankelijk van mijn moeder.

Het klinkt als de perfecte oplossing. Toch?
Nu ben ik een realistisch persoon met een negatief tintje. En realiseer ik mij dat wij op papier nog lang niet zo lang samen zijn en dat met elkaar in een huis twee uitgesproken kanten op kan gaan. Tuurlijk hebben we alle scenario's besproken maar weer ik ook dat alles nooit zo loopt je in gedachten had. Juist omdat mijn vriend en ik zo goed met elkaar kunnen heb ik het gevoel dat de kans bestaat dat als we deze kans zo vroeg pakken ik hem kan kwijtraken. Wij worden als persoon en als stel op de proef gesteld. En dat is eng. Zeker omdat hij en zijn famillie op dit moment mijn alles is.

Mijn moeder weet het nog niet. Ik wil haar pas inlichten waarneer alles rond is.

Misschien is dit een fout. Wellicht de grootste fout die ik kan maken. Maar. Het is mijn fout, en meer opties heb ik niet.

Iemand tips over samen wonen met een geliefde?
10 jan 2021 - 143x gelezen
Profielfoto van badass
badass, vrouw, 20 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende