Rust

Het is even een paar dagen rustig aan doen nu, echt rustig aan. We zijn al weken elk weekend aan het klussen en door de week heb ik het huishouden. Afgelopen dinsdag brak het helemaal op. Mijn buik deed zeer, het voelde verre van comfortabel en ik zat binnen 2 sec in tranen.
Het is ook raar nu, weekenden lijken op weken en weken lijken op weekenden. P. werkt natuurlijk gewoon door de week (wel thuis) maar voor mij is er even geen werk, dus elke dag lijkt hetzelfde met de uitzondering dat in het weekend er andere klussen worden gedaan als door de week maar het blijven steeds klussen voor mij. Voor P. is klussen in het weekend een soort van ontspanning. Ik vind het ook heel leuk om te doen maar het geeft mij minder ontspanning. Kortom er is te weinig tijd/plaats voor ontspanning voor mij.

P. was wel heel lief dinsdag (hij had een extra dagje vrij) en stelde voor om samen lekker op de bank filmpje te kijken 's middags en 's avonds wat lekkers te eten, dat werd chinees, en gewoon samen te zijn. Dat deed veel goed. Mijn buik voelde aan het eind van de avond een stuk beter, totdat ik opstond en wat ging doen haha. Toch wel een teken dat ik rustig aan moet doen!

Dinsdag had ik ook nog een gesprek met S. de spv'er. Telefonisch.. ik vind dat verschrikkelijk, liever f2f maar goed het kan niet anders nu. Het gesprek ging vooral over hoe ik me nu voelde met al die corona maatregelen en of ik dat nog goed kon behappen. Ja en nee... het wordt moeilijker. Waar ik het liever over gehad had waren de twijfels die boven komen drijven nu de zwangerschap vordert. Kan ik het wel straks? Kan ik voor zo'n klein mensje zorgen? Zal ik een goede ouder zijn? Zou het tussen P. en mij wel goed blijven gaan? Je hoort altijd dat de 1e jaren met een kind heel veel stress op je relatie zet. Van de week dacht ik opeens van: oja nu kan ik straks niet zomaar meer series kijken overdag... vind ik dat wel leuk?

Nu kun je zeggen: die dingen had je je van te voren moeten afvragen... En dat heb ik ook gedaan alleen je word je nu bewuster van wat er gaat komen, dat er een kindje groeit. Ergens denk ik, tuurlijk gaat me dat lukken maar aan de andere kant... Schijt ik zeven kleuren stront.

Sinds afgelopen donderdag voel ik baby bewegen. P. ook trouwens vrolijk dat is wel super tof. Het is ook mooi en fijn om dat te voelen maar aan de andere kant.... er draait iets rondjes in je buik, het duwt je, het ligt dwars, het plopt en bobbelt en ik word er regelmatig misselijk van, gewoon van die bewegingen voelen... Hoort dit niet één van de mooiste momenten te zijn? De eerste momenten dat je je kind voelt bewegen? Hoor je dan niet plotsklaps op een roze wolk te drijven totdat het in de weg gaat zitten? Voor mij voelt het vreemd en ergens ook wel eng, ook mooi, maar vooral vreemd.

Ik werd ook heel veel gevraagd: Voel je het al?
Ik: Nee nog niet.
Echt niet?????? Het voelt net als een vlindertje dat aan de binnenkant langs je buik vliegt...
Ik: Ik voel echt niks...
Echt niet???? Het is net een klein kriebeltje aan de binnenkant...
Ik: NEE ik voel echt niks!!

(serieus stop dat te vragen aan zwangere vrouwen)

Nu voel ik wat maar dat is geen vlindertje hoor.... het is gewoon een bouwvakker daar in mijn buik nahnah

En nu ben misselijk nahnah eens kijken of baby zin heeft in boterhammen...

-xx-
30 apr 2020 - 356x gelezen
Profielfoto van Mari05
Mari05, vrouw, 34 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende