Quarantaine betekent...

...Tijd om in de pen te klimmen! Ik weet dat ik officieel gewoon school heb, maar het voelt toch een beetje als vakantie. Ik ga z.s.m. weer beginnen met waar ik voor de coronauitbraak ook al mee bezig was: de stof samenvatten. Maar nu eerst: deze update! vrolijk

Mijn laatste verhaal, dat ik vier maanden geleden schreef, ging over de mislukte date met mijn ex. Ik eindigde door te zeggen dat ik er vrede mee had. Dat was wellicht een te optimistische uitspraak, want ik bleef maar aan hem denken, ook nadat ik mijn verhaal had geschreven. Verschillende gedachtes passeerden de revue:

1. Wat hebben we toch spannende dingen gedaan!
2. Wat een lul!
3. Hij had gewoon moeten zeggen dat hij geen behoefte had aan iets serieus.
4. Ik weet zeker dat hij me in een later stadium - wanneer hij zich lekker geil voelt - weer gaat benaderen.

Ik was er min of meer van overtuigd dat hij in staat was mij nog een keer een berichtje te sturen via Instagram. Ik besloot hem (op alle sociale media) te blokkeren om hem die mogelijkheid te ontnemen. Facebook, Instagram, WhatsApp... Ik dacht: nu ben ik definitief van dat gezeik af en kan ik op zoek gaan naar iemand die me écht leuk vindt. Ik merkte dat het, als gevolg van die blokkeringen, rustiger werd in mijn hoofd. Dat is ook wel logisch, want zijn gezicht kon niet meer op mijn tijdlijn verschijnen. Daardoor was er voor mij minder aanleiding om aan hem te denken.

Goed, dat was toen. Twee weken geleden had ik opnieuw een date, ditmaal met de andere protagonist in mijn saaie liefdesleventje: de Belg die ik twee jaar geleden via een voormalige klasgenoot leerde kennen. Met hem heb ik al sinds de kennismaking een haat-liefdeverhouding. Het gaat een tijdje goed tussen ons en dan gaat het weer mis. Een aantal weken geleden zaten we weer in zo'n goede periode en besloten we eindelijk af te spreken "in het echt". Ik zou naar Antwerpen komen en we zouden er een leuke tijd van maken. Eerlijk: ik hield rekening met de mogelijkheid dat het er wéér niet van zou komen (we hadden wel vaker iets afgesproken, maar dat ging telkens weer niet door).

Gelukkig kwam het er ditmaal wél van. Ik reisde af naar Antwerpen en trof hem in de Starbucks op het station. We gingen vervolgens de straat op, op weg naar de bioscoop. Ik had aangegeven een horrorfilm te willen zien, omdat ik wist dat hij zou gaan lachen om mijn reacties (ik kan heel slecht tegen horror). Uiteindelijk hoefde hij niet te lachen om mijn gedrag tijdens de film haha. Daarna gingen we een drankje drinken in een Irish pub. We raakten aan de praat en toen kwam de aap uit de mouw: hij vond me toch niet zo leuk. In zijn woorden: 'Ik vind het erg plezant, maar ik voel het niet.' Jullie hadden mijn gezicht moeten zien. Dat ging binnen vijf seconden van vrolijk naar verdrietig. Ik zei dat hij naar huis moest, omdat ik hem niet meer wilde zien. Ik wilde alleen zijn. Hij gad gehoor aan mijn wens en vertrok.

Dus: Marnix alleen in Antwerpen. Ik moest nog twee (!) uur wachten op mijn trein, dus ik had de stad nog even kunnen verkennen. De sfeer was verpest, dus ik besloot naar het station te gaan om op mijn trein te wachten. Ik wilde naar huis. Ik vertelde mijn vader via Facebook wat er was gebeurd en zal zijn reactie nooit meer vergeten: 'Ga maar een hamburger kopen op mijn kosten.' Zó lief! verliefd Goed, de trein kwam en ik stapte in. De batterij van mijn telefoon was inmiddels helemaal leeg, dus ik had helemaal niks te doen. Genoeg tijd om even goed na te denken over de gebeurtenissen van die dag, dus! Ik voelde meerdere dingen: boosheid, verdriet, verbazing... Ik hield het lang droog, maar toen ik in de laatste trein van de dag zat, barstte ik in tranen uit. Begrijpelijk, want ik was gewoon afgewezen. De conducteur reageerde heel lief, evenals een medepassagier. Die kwam, nadat ik was uitgestapt, naar me toe en zei: 'Alles wordt mettertijd beter.' Gelijk heeft ze. verliefd

Toen ik eindelijk weer thuis was, belde ik mijn ouders op. Ik bestelde al bellend een pizza (geen hamburger haha) om m'n verdriet weg te eten. Mijn moeder besloot geld over te maken naar mij, omdat ik had verteld dat mijn korte reis naar België me nogal wat geld had gekost. Ik keek op de ABN AMRO-app en zag het volgende:

€50. Fuck de Belgen.

Ge-wel-dig! Ik houd van mijn ouders, man.

Toen ik min of meer bekomen was van de schrik, besloot ik de jongen een berichtje te sturen:

"Hey, ik heb in de trein eens even goed kunnen nadenken, en ik vind niet dat ik het recht heb om bot of onaardig tegen je te doen. Zoals ik reeds heb aangegeven, kun jij niks doen aan het feit dat je niks voelt. Ik wil je bedanken voor de eerlijkheid die je toonde alvórens er iets kon gebeuren. Het is prima zo."

Hij vroeg of het echt goed was en ik antwoordde bevestigend. Sindsdien heb ik weinig meer vernomen van hem.

Denk ik dat ook hij in staat is mij opnieuw te benaderen? Absoluut. Ga ik er weer serieus op in? Nee. Ik heb namelijk het idee dat hij alleen contact zoekt wanneer hij zich niet zo goed voelt. Hij weet dat ik over het algemeen positief ingesteld ben en dat ik hem altijd wel complimentjes geef, dus vandaar. Zoals ik reeds heb aangegeven, wil ik een jongen die me echt leuk vindt. Dat je behoefte hebt aan een beetje positiviteit is natuurlijk prima. Dat kun je ook van me krijgen. Je moet dan alleen niet de indruk wekken dat je me leuk vindt om wie ik bén. Onze date heeft uitgewezen dat dat niet het geval is.

Het is tijd voor nieuwe jongens.


Dat was het voor nu. Tot snel!
Xverliefd
24 mrt 2020 - bewerkt op 24 mrt 2020 - 225x gelezen
Profielfoto van Curacaotje
Curacaotje, man, 19 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende