Psycholoog

Mijn hoofd zit vol.

Twee dagen geleden besloot ik mijn “date” te benaderen. We hadden na de tweede afspraak, die vorige week woensdag plaatsvond, wel wat oppervlakkig contact gehad, maar hadden niks afgesproken. Het feit dat het bij oppervlakkig contact bleef, knaagde zo aan me, dat ik besloot hem een bericht te sturen (twee dagen geleden). Mijn manier van praten verraadt eigenlijk al wat de uitkomst was van dat gesprek: hij heeft me afgewezen.

Hij zei dat hij me erg leuk vond, maar dat er voor hem niks romantisch in zat. Ik las zijn berichtje en dacht: ik wist dat dit zou komen. Mijn vorige verhaal, dat over de tweede date gaat, staat op mijn lezerslijst vanwege de pikante details die het bevat (waar het op neerkomt, is dat ik “het” voor het eerst heb gedaan). Maar... Wat je moet weten, is dat ik in mijn vorige verhaal ook vertelde over het gesprekje dat mijn date en ik helemaal aan het eind voerden. Mijn date gaf, vlak voordat hij me naar het station bracht, aan dat hij niet wist of hij klaar was voor een relatie. Ik had het niet over een relatie gehad, maar hij voelde toch de behoefte om dat even duidelijk te maken. Na het gesprek begon ik te piekeren. Toen ik weer thuis was, begon ik op myDiary te schrijven over de date. Terwijl ik schreef, besefte ik dat hij na dat gesprekje aan het eind erg lief was tegen me. Daarom sloot ik mijn verhaal af met “ik moet niet zo twijfelen” of iets dergelijks.

Nou goed, die overtuiging – dat ik niet zo moest twijfelen – hield ik niet lang vast. Doordat we enkel oppervlakkig contact onderhielden, staken mijn twijfels weer de kop op. Toen ik hem afgelopen dinsdag een berichtje stuurde, vermoedde ik eigenlijk al dat het niet zou gaan gebeuren.

Weet je, ik voel me gewoon kut. Afwijzing zuigt. Ik denk echter dat mijn gevoel slechts een gevolg is van iets waarmee ik te maken heb (en waaraan ik iets zou moeten doen): ik heb veel te weinig zelfvertrouwen. Doordat ik zo weinig zelfvertrouwen heb, krimp ik ineen wanneer iemand een waardeoordeel over me velt (bijvoorbeeld door me af te wijzen).

Nu denk je wellicht: is dat niet een beetje overdreven? Je bent gewoon gekwetst. 



Ik denk van niet. Ik krimp wel vaker ineen wanneer iemand (indirect) kritiek uit op mijn functioneren. En het hoeft niet eens felle kritiek te zijn. Een aantal weken geleden ging ik flyeren voor de Partij van de Arbeid in Leiden. Ik ging samen met de campagneleidster op pad en tijdens het lopen noemde ik haar voor de grap een trut. Ze gaf met een blik en een korte opmerking aan dat ze mijn grap niet kon waarderen.

Ik heb me serieus de rest van de dag kut gevoeld. Vooral omdat ik die vrouw zo ontzettend mag.

Die negatieve waardeoordelen vormen samen een van de oorzaken van mijn gebrek aan zelfvertrouwen. Een andere oorzaak is mijn aangeboren aandoening. Ik heb sinds mijn geboorte een linkerhand die niet goed werkt. Bijna alles wat ik doe, doe ik in feite met mijn rechterhand. Dit verhaal typ ik enkel met mijn rechterhand. Me omkleden? Dat doe ik vooral met mijn rechterhand. Dingen tillen? Rechterhand. Handelingen die fijne motoriek vereisen? Rechterhand.

You get the picture.

Omdat ik in feite maar één volledig werkende hand/arm heb, kan ik een heleboel dingen niet. Ik kan mijn veters niet strikken, ik kan niet fietsen en ik kan mijn spullen niet zelf verhuizen. Daar heb ik mensen voor nodig die wel beschikken over een volledig functionerend lichaam. En dat feit – dat ik andere mensen nodig heb om een volledig leven te kunnen leiden – is niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik denk constant: ik kan het niet helemaal zelf.

Die laatste gedachte wordt – en dit vind ik niet leuk om te zeggen – versterkt door de opmerkingen die mijn zussen bij tijd en wijle maken. M.n. mijn middelste zus maakt best vaak opmerkingen die ervoor zorgen dat ik ga twijfelen. Ze zegt, als ik iets probeer te doen waar ik niet meteen in slaag, dat ik het maar aan haar moet overlaten, zich niet realiserende dat ik het zelf wil doen. Het lukt me vanwege mijn aandoening misschien niet meteen, maar ik kan het wel. Ik weet dat ik het kan. Ik wil hetgeen ik wel kan ook gewoon zelf doen, omdat ik me anders nog waardelozer ga voelen dan nu al het geval is.

M’n zus maakt ook nog andersoortige opmerkingen die niet goed zijn voor mijn zelfvertrouwen, maar het is laat en ik heb niet de behoefte om alles in detail te bespreken.

Waar het op neerkomt, is dat ik denk dat ik er goed aan zou doen om met een psycholoog te gaan praten. Een gebrek aan zelfvertrouwen is gewoon ongezond. Ik heb in het verleden met mijn moeder gepraat over mijn “mentale” problemen, maar zij is nu – denk ik – niet de persoon die mij kan helpen.


Xverliefd
09 apr 2021 - bewerkt op 09 apr 2021 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Curacaotje
Curacaotje, man, 21 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende