Over zijn vriendin

Ik vind het moeilijk om de verhalen die ik hier heb geschreven terug te lezen. Vorig jaar zette ik tijdens een moeilijke periode alles wat ik eerder had geschreven op privé. Dat voelde (en voelt) veilig, maar ik merk ook dat het me juist helpt om openbaar te schrijven, om de voorzichtige stap te zetten om dingen te delen met de wereld zonder daar direct gevolgen van te hoeven ervaren.

Gisteren besloot ik toch om twee verhalen terug te lezen. In het eerste verhaal schreef ik over het nieuws dat mijn broer een vriendin kreeg, in het tweede over mijn eerste kennismaking met haar. Ik heb ze bewust opgezocht om terug te kunnen zien hoe ik de situatie toen heb ervaren.

Ik was best wel van slag toen ik het nieuws hoorde en dat kan ik me ook nog wel goed herinneren. Ik schreef:

"Ik weet niet wat er is geweest in de periode nadat het fysieke contact tussen hem en mij is opgehouden. Ik denk dat het naïef is om te denken dat hij in die jaren nooit iets met een meisje heeft gedaan. Maar ik heb er gewoon nooit aan willen denken. In mijn hoofd was het gewoon niet zo. Ik sloot mijn ogen voor dat soort dingen."

In mijn hoofd had ik het hele idee dat er meisjes in zijn leven zouden kunnen zijn geblokkeerd en
het was moeilijk om mijn ogen daar ineens niet meer voor te kunnen sluiten. Het haalde bij mij oude dingen naar boven. Ik vond het moeilijk om hun relatie niet te koppelen aan wat er tussen hem en mij was gebeurd.

Inmiddels zie ik echt wel in dat hij bij S. anders is. Logisch ook, wat er tussen ons gebeurde had niks met een normale relatie te maken en bovendien is hij zelf ook ouder geworden en veranderd. Maar ik zie ook dingen waarin hij nooit gaat veranderen en die ik moeilijk vind om in deze setting terug te zien.

Het zijn kleine dingen.

Hoe hij zijn hand op haar dij legt en zij zijn hand wegduwt, maar hoe een paar seconden later zijn hand weer op precies dezelfde plek ligt.

Hoe hij toenadering zoekt, zij haar hoofd wegdraait en hoe hij vervolgens haar weg blokkeert en haar er pas langs laat als ze hem een kus heeft gegeven.

Ik begrijp heus dat dit soort plagerijen er soms bij horen. En ik weet dat S. mondig genoeg is om voor zichzelf op te komen en haar grenzen aan te geven. Ik maak me daar ook niet echt zorgen over, maar ik vind het wel moeilijk om te zien, omdat ik in dit soort situaties mezelf terugzie, niet in staat om eruit te ontsnappen.

De eerste maanden vond ik het moeilijk om me een houding te geven als S. er was, omdat zeker in het begin de hele situatie zo verwarrend was. Inmiddels kan ik heel goed met haar overweg. We appen regelmatig en als ze hier is gaat ze vaak met mama en mij een rondje mee wandelen, of we zitten met z'n tweeën te kletsen terwijl ze de norse buien van mijn broer weglacht. Toch voel ik me weleens schuldig als we het gezellig hebben samen. Om wat er vroeger is gebeurd, om wat we gedaan hebben. Ik schaam me ervoor dat dit geheim er is en er altijd zal zijn.

En soms maakt het me boos. Het frustreert me dat hij nergens last van heeft, dat hij gelukkig is met S. en zijn leven zo goed op orde heeft. Volgens mij heb ik hier eerder over geschreven en ik wil die wrok niet voelen, maar het zit er wel. Misschien moet ik me ook meer focussen op wat er wel goed gaat, de stappen die ik wel heb gezet. En als ik vergelijk hoe het anderhalf jaar geleden was, toen hij S. net aan ons had voorgesteld, en hoe het nu is, dan weet ik dat ik daarin ben gegroeid, dat ik met de situatie heb leren omgaan. Ik kan ook niet alles in één keer verwachten. En misschien blijft het op een bepaalde manier altijd wel moeilijk, ik weet het niet.
23 nov 2020 - 282x gelezen
Profielfoto van ~Laura
~Laura, vrouw, 21 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende