Opdracht; mijn jeugd

Eerst prive gezet, maar het kan wel openbaar. Van de psych moet ik het opschrijven. Het is een zooitje. In 3 a 4 pagina's je jeugd opschrijven. Geen idee of dit de opdracht was of dat ik het bij moet stellen.



Mijn leven is een beetje een rommeltje geweest. Ergens wil ik gewoon overnieuw beginnen, opnieuw geboren worden met andere ouders zodat ik wel weer normaal kan zijn. Voor mij is normaal niet een standaard die staat voor iets, maar het is meer ALLES wat ik niet ben. Ik heb mezelf niet hoog zitten.

Al van jonge leeftijd kan ik me herinneren dat mijn ouders alcoholisten zijn. Mijn vader dronk altijd al sterk en bier tussendoor en mijn moeder in het begin ook. Wat ik weet van verhalen is dat ze de slijter opbelde ’s ochtends dat er een minderjarige jongen langs zou komen (mijn broer, denk een jaartje of 10) die dan een fles wodka kwam ophalen. Ze verstopte de lege flessen onder mijn broers bed zodat mijn vader er niet achter zou komen. Ik was te jong om me dat te herinneren. Ik heb wel altijd het gevoel gehad dat ik het zwarte schaap was van de familie. Ik viel altijd een beetje buiten de boot. Mijn moeder had veel meer met mijn broer dan met mij en ik voelde me niet heel erg geaccepteerd. Ik ging in mijn puber jaren richting de emo/gothic kant en dat werd absoluut niet geaccepteerd, ik ben er nog jaren lang mee belachelijk gemaakt ook door mijn broer. Nu nog steeds als hij begint over dat ik vroeger zwart droeg en gothic was wordt ik giftig. Voor mijn gevoel was ik ook niet echt gothic, ik voelde me gewoon heel erg onbegrepen en wou gewoon aandacht, wou geaccepteerd worden. Echt experimenteren in die fase kon ik niet, mijn moeder weigerde alles en achteraf ben ik er wel blij mee dat ik niet m’n hele gezicht onder kon piercen of mijn haar alle kleuren kon verven, maar als er een fase in je leven is waarin je kan experimenteren dan is het je puber fase denk ik wel.
Heb ik een nare jeugd gehad? Ik weet het niet, er zijn dingen geweest die vervelend waren maar er waren ook leuke dingen. Voor zover ik me kan herinneren was alcohol altijd aanwezig.
Mijn ouders waren strenge ouders, ik mocht niet veel of tenminste, mijn ouders vonden dat ik veel vrijheid had, maar vergeleken met andere kinderen viel dat wel mee.
Ik was gek op paarden, pony’s. Een vriendin van me had een pony en ik liep met haar mee naar stal. Die stal was een kleine kilometer van mijn huis maar ik mocht niet helemaal mee van mijn vader. Ik mocht meelopen tot het eerste kruispunt die we tegen kwamen, maar ik dacht dat 't niet erg was als ik nog een straat meeliep, ik was niet alleen en werd ook weer teruggebracht door een bijna volwassen persoon. Toen ik eenmaal thuis kwam, ongeschonden en wel was mijn vader woest. Hij gaf mij een klap waardoor me hoofd tegen een ijzeren hek sloeg. Ik vind tot op de dag van vandaag dat ik dat niet verdiend had.

Mijn basisschool was niet ver van mijn huis en ik was oud genoeg om alleen naar huis te lopen. Ik liep iets langzamer dan normaal en was zo misschien een paar minuutjes later thuis. Ik denk dat ik onbewust niet naar huis wou want thuis was het rot. Mijn moeder was furieus, ze vroeg me met wie ik heb lopen kletsen? Ik moest onmiddelijk naar huis komen na school. Ze trekte me aan mijn haren over de vloer naar de keuken waarna ze ruzie begon te maken.

Toen ik 13 werd brak ik mijn enkel, viel met de fiets. Voor mijn moeder een hel want ze moest mij verzorgen. Op een dag hielp mijn moeder me met mijn haar wassen boven de kraan, ik kon toen nog niet op me enkel staan en me andere been werd moe en mijn been begon pijn te doen en te prikken. Het voelde alsof je te lang je arm in de lucht houdt terwijl je een fles dirnken vast houdt. Ik was nog jong en niet mondig, kon niet zeggen dat ik pijn kreeg en dat ik wou stoppen of dat ik wat anders nodig had. Mijn moeder had gedronken en was chagrijnig dus mijn eerste reactie was huilen. Mijn moeder vond het onzin en begon tegen me te schreeuwen dat ik me niet zo moest aanstellen waarna ze ruw mijn haar begon te kammen.
Mijn leven is niet altijd kommer en kwel geweest maar ik herinner me helaas wel meer de negatieve dingen dan de positieve dingen. Ik kan me herinneren dat ik graag op paardrijden had gewild maar dat mijn moeder dat niet goed vond omdat ze bang was dat ik van het paard af zou vallen en mijn nek zou breken. Om diezelfde reden mocht ik ook niet skaten of andere gekke dingen doen. Als ik mijn vader hielp met bijvoorbeeld iets bouwen of maken, wat mijn vader vaak deed, dan haalde mijn moeder me naar binnen om bv. Achter de wasmachine schoon te maken. Ik voelde me hierdoor vaak te kort gedaan en dat voel ik nu nog steeds.

Mijn moeder was vaak negatief over me. Ik denk en mijn broer denkt dat ook, dat dat kwam omdat ik op mijn vader lijk. Zowel qua uiterlijk maar ook als innerlijk en mijn moeder kon daar niet mee omgaan. Ik denk dat die twee (mijn ouders) mekaar nog wel echt fysiek pijn konden doen. Mijn moeder had een hekel aan haar man en andersom denk ik ook. Mijn vader was ook geen leuke man. Jaren geleden toen we nog in Vaassen woonde werkte mijn vader, volgens mij als chauffeur. Mijn moeder werkte ook, deed of de post of ze werkte bij een chocoladefabriek, dat weet ik niet meer exact. Maar ze deed het stiekem want ze mocht niet werken van mijn vader. Hij kwam een keer eerder thuis en zag mijn moeder werken waarop hij reageerde ‘’alleen de hoeren werken voor geld’’. Jaren later toen mijn moeder niet meer kon lopen omdat ze zichzelf helemaal kapot gedronken had zei mijn vader tegen haar dat ze een parasiet was die van zijn rug teerde ‘’ga maar werken en geef je eigen geld uit en niet de mijne’’. Zo maakte hij haar langzaam kapot en mijn moeder zakte alleen nog maar verder weg. Het was een ziekelijke huwelijk en helaas zat ik er middenin, mijn broer was toen al weg. Misschien dat hij daarom minder last heeft ervan.

Ik heb hierdoor wel geleerd om altijd zelf verantwoordelijk te zijn voor mijn eigen geld. Ik geef geld makkelijk uit aan anderen, niet aan mezelf maar er moet altijd genoeg eten en drinken zijn en mijn vriend komt niks te kort bij mij. Het voelt altijd als een drang, ik kan en mag niet genieten van iets wat een ander geregeld heeft voor me. Als ik wat ga drinken met een vriendin dan betaal ik. Die vriendin moet dan echt zeggen dat ze wil betalen en moet uit haar eigen geld overmaken omdat ik het anders niet kan. Ik zal nooit geld vragen aan een ander en vind het ook lastig om te genieten als mijn vriend bijvoorbeeld een etentje regelt.

Als ik foto’s van mezelf zie toen ik jonger was wordt ik de laatste maanden misschien wel jaren heel erg verdrietig. Dan zie ik dat kleine meisje en het voelt alsof ik mijzelf distantieer van haar. Dan denk ik bij mezelf; wat heeft zij een zwaar klote leven. Dan zie ik dat kleine schattige meisje dat nog niks snapt van de grote mensen wereld, en alle klappen die ze heeft gehad. De keren dat ze aan d’r haren is meegetrokken of dat ze door de lucht gegooid is. Ik heb vooral geleerd om vroeger mijn mond dicht te houden. Als ik wat vond dan kon ik het beter niet zeggen. Mijn moeder zei regelmatig tegen me dat ik niet mocht huilen want ik kende geen verdriet. Pas als ik had meegemaakt wat zij had meegemaakt had ik pas recht van spreken omdat zij pas wist wat echt verdriet was. Hier wordt je hard van maar ook klein. Ik weet niet wat mijn plek is in de wereld en wanneer ik teveel ben, teveel zeur of teveel plek in neem en dat vind ik al wel gauw.

Vaak denk ik dat ik nooit geboren had moeten worden of dat ik helemaal opnieuw kon beginnen met andere ouders. Ik ben niet suïcidaal maar dat was ik vroeger wel. Ik kan me dat gevoel nog goed herinneren, er zou toch niemand zijn die me miste. Mijn moeder heeft me vaak genoeg verteld dat ik een duivelskind ben, een kind van satan ‘’un copil diavol’’ of drac. Mijn beste vriendin van vroeger heeft van mijn moeder gehoord dat toen ik 8 jaar oud was zij abortus had gepleegd. Ik wist dat niet en mijn beste vriendin heeft dat toen tegen me gezegd, dat ik misschien ooit een half broertje of zusje had. Ik weet niet meer hoe mijn moeder erachter kwam dat ik het wist, maar vanaf dat moment zei m’n moeder ook dat ze liever abortus had gepleegd met mij omdat ze van het andere kind wel had kunnen houden. Nog steeds kan ik het niet opschrijven of zeggen zonder dat het me pijn doet, het is een hele pijnlijke herinnering en gedachte. Misschien omdat ik bang ben dat het waar is, terwijl k weet dat het niet zo is. Mijn moeder was ontzettend dronken toen ze het zei maar dat maakt het niet minder erg. Ze heeft het gezegd omdat ze mij wou kwetsen en ze heeft niet nagedacht over de consequenties hiervan. Ik wil niet dood, ik wil graag leven en geniet er ontzettend van. Maar het is wel dat alle mensen die dicht bij mij staan ik daar onzeker van wordt. Hoe dichter bij hoe erger het wordt en hoe meer ik ga twijfelen over mijn eigen waarde en mijn eigen kunnen. Maar geen mens is gemaakt om alleen te blijven en dat wil ik ook niet. Vaak denk ik wel dat ik opnieuw wil beginnen, omdat ik niet spoor, omdat ik niet oke ben, omdat ik gek ben in m’n hoofd.

Vroeger schreef ik op een website en ik heb wat verhalen opgezocht van ‘’vroeger’’. Een hoop ben ik vergeten en dat is maar goed ook, onderstaand stuk is geknipt/geplakt, dit was een half jaar voor haar overlijden, maart 2010;

Alsof ik kan voorspellen, het weekend is kutterdekut. Mijn moeder is stomdronken, ze waggelt heen en weer, ze kijkt wazig uit haar ogen, kan nauwelijks haar hoofd overeind houden, valt elk moment in slaap, stem kraakt en als klap op de vuurpijl: ze schreeuwt tegen alles en iedereen en scheld alles en iedereen uit. Ik moet moeite doen om niet de kamer binnen te stormen en tegen haar tekeer te gaan, ik kan er niet tegen als ze zo hypocriet en idioot bezig is. De woede die ik dan voel kan ik gewoon niet beschrijven, HOE moet ik in hemelsnaam rustig ermee omgaan? Ze noemde de schoonmaakster een secreet van het ergste soort. Waarom? Omdat de schoonmaakster ‘snel’ alles wou schoonmaken. En in mijn moeders ogen staat snel gelijk aan niet goed. Hoe dan ook, secreet. De schoonmaakster moest MIJ vasthouden opdat ik niet de kamer in rende om mijn moeder eens echt verrot te schelden op zijn ‘jeugd-van-tegenwoordigs’. Ik ben blij dat ze nu haar waffel houd want ik kan er echt niet tegen. Op dat moment is mijn moeder ook geen moeder meer, maar een teringlijer en ik wens dat ze een keertje dood neervalt.

Ik heb geleerd dat ik nooit goed genoeg ben, dat ik nooit voldoe aan de norm. Ik wil zo graag overnieuw beginnen, overnieuw met mijn leven en leren dat ik genoeg ben.
30 jul 2020 - bewerkt op 31 jul 2020 - 90x gelezen
Profielfoto van Accalia
Accalia, vrouw, 30 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende