Nog steeds dat meisje van 13

Gisteren het breekpunt. Me afvragend hoe het in hemelsnaam heeft kunnen gebeuren dat ik weer in deze situatie ben beland.

Hoe kan het dat mijn leven weer draait om hem? In plaats van dat ik bezig ben met MEZELF, met MIJN leven, met MIJN ontwikkeling, is alles gericht op hem.

Ik pas me aan aan zijn ritme. Vermijden, ontlopen. Is hij beneden? Dan kan ik me aankleden. Gaat hij de deur uit? Snel douchen. Voetstappen horen terwijl ik me afdroog? Vliegensvlug in mijn kleren schieten. Gaat hij naar de wc? Snel wat drinken halen.

De angst zit weer in mijn lichaam. Hoe heb ik dat toe kunnen laten?

Mijn hoofd is alleen maar bezig met hem. Alles draait om hem.

Waar is hij, wat doet hij, wat wil hij, hoe vermijd ik hem, hoe hou ik de schijn op?

Het is doodvermoeiend.

Soms zijn er irritaties, ruzies. Negeren helpt niet, boos worden helpt niet. Ja, meedoen, dat is het enige dat helpt. Maar ik kan dat niet meer, ik wil dat niet meer. Ik wil sterker zijn dan toen, dus ik wil ā€“ nee, ik moet van mezelf ā€“ mijn grenzen bewaken. Maar hoe? Ik vredesnaam, hoe, terwijl ik al te moe ben om mezelf overeind te houden en dit hele spel mee te blijven spelen?

Het lijkt alsof ik überhaupt niet meer weet wat mijn grenzen zijn. Ik ben echt teleurgesteld in mezelf als ik zie hoe makkelijk mijn grenzen vervaagd zijn. Mijn grens is niet meer dan een dun lijntje gebleken, met potlood gezet en met één simpele veeg door hem weggeveegd. Daarna probeer ik mezelf te herpakken, maar van slag door wat er gebeurd is en moe door alles wat er gaande is, komt er niet meer dan een wiebelig onzeker lijntje voor in de plaats. Ik voel me een kleuter die niet eens weet hoe hij een potlood vast moet houden, laat staan een rechte lijn kan trekken. Een kleuter op de eerste schooldag, die probeert om zich groot te houden, maar eigenlijk niets liever wil dan dat hij gewoon weer veilig thuis zou zijn.

De machteloosheid. Het niet weg kunnen uit de situatie. De stap van een paar uurtjes met hem in één huis, naar 24 uur per dag met hem in één huis. Ik ben dankbaar voor de uurtjes dat ik weg kan, een toets heb, practicum, een rondje kan wandelen, even naar een vriendin kan. Maar tegelijkertijd vind ik daar niet de ongedwongenheid en ontspanning die ik zoek. Ik voel me opgesloten.

ā€™s Avonds met zā€™n drieën aan tafel.
Kijk nou, wat gezellig, net als vroeger.

Mijn best doen, leuk doen, gesprekken voeren. Verwijten krijgen dat ik te kortaf antwoord. Nog een beetje beter mijn best doen. Vragen stellen, doen alsof ik geïnteresseerd ben in wat hij doet. De schijn ophouden.

Ik voel me weer zo klein. Machteloos.

Ik had toch een muur gebouwd? Ik kon hem toch van me afhouden? Hoe zwak was die muur, als hij heeft niet eens moeite heeft hoeven doen om hem omver te lopen? Het is bijna alsof ik zeg: kom maar, ik breek hem zelf wel voor je af.

Waar is dit gebeurd? Waar is het misgegaan? Ik begrijp het echt niet.

Het ging toch gewoon oke? Ik kon dit toch aan?

Hoe kan het dan dat ik nu in mijn gedrag, mijn angsten, mijn gedachten, weer helemaal terug ben bij toen? Waar is het omslagpunt geweest?

Het kutste is dat ik dezelfde machteloosheid voel als toen. Want hoe kom ik hier in godsnaam weer uit? Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. De onmacht trekt zo hard aan me.

Ik ben zo FUCKING klaar met dit alles.
09 jan 2022 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van ~Laura
~Laura, vrouw, 21 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende