Nog even over de liefde

Ik wil het er toch nog even over hebben. Telkens weer denk ik dat ik me er niet zo veel mee bezig moet houden, dat het te zijner tijd wel komen zal, dat ik aan belangrijkere dingen denken moet. Maar feit is nu eenmaal dat het wél elke freaking dag aan de orde komt in mijn hoofd.

Het? De liefde.

In mijn vorige verhaal schreef ik dat ik enorm verbitterd ben als het om de liefde gaat, en dat is ook echt zo. En waarom? Omdat ik nog steeds niet gevonden heb wat ik zoek, nee, wat ik héél graag wil. Mij wordt best vaak gevraagd wat mijn type is, en dan begin ik gelijk eigenschappen op te sommen die mijn theoretische vriendje zou moeten hebben. Gisteren nog, toen ik aan het borrelen was met een vriendin van de Partij van de Arbeid. Ik had het erover dat hij romantisch moet zijn, intelligent, hij moet een gevoel voor humor hebben en hij moet lief zijn.

Na heel wat gepeins kan ik nu concluderen dat die laatste eigenschap toch wel het allerbelangrijkste is. Ik val op lief, en dan echt van het zoetsappige soort, zeg maar. Let wel: lief is anders dan vriendelijk. Vriendelijk zijn zij, die informeren naar de dag die je gehad hebt, die in het algemeen geïnteresseerd zijn in hetgeen je te vertellen hebt. Lief is meer dan dat. Lief is dat je aanbelt met een dikke bos rozen, dat je de ander spontaan complimenteert, dat je voor de ander kookt (de liefde gaat bij mij nog altijd door de maag hehe).

Heb ik ooit een lief vriendje gehad? Nou, nee. Ik heb zelfs ooit een vriendje gehad dat ronduit het tegenoverstelde was van lief. Hij was dikwijls bot, ongeïnteresseerd, gaf nooit complimenten. Ik vind het nu verbazingwekkend dat ik nog zo lang aan dat dooie paard getrokken heb. "Dat dooie paard" is trouwens niet hoe ik tegenwoordig naar deze jongeman verwijs. "Dat dooie paard" refereert aan de verhouding die we hadden. Deze verhouding had, zo bleek al snel, geen enkele kans van slagen. En toch bleef ik het proberen met hem.

De neiging om het tegen beter weten in te blijven proberen heb ik in het algemeen. Ik had haar ook in de korte periode dat ik met de AH-meneer aan het daten was. Ik voelde dat zijn interesse in mij afnam, en toch bleef ik het proberen, met complimenten, met appjes... Dat gebeuren eindigde uiteindelijk afgelopen maart met een teleurstellend dinertje, dat niet hij, maar ik had klaargemaakt.

Want dat is het: ik weet dat ík wel in staat ben tot hele lieve dingen. In het verleden voelde ik vaak de behoefte om lief te doen omdat ik dacht dat ik de jongens zo kon verleiden. Maar ik dacht ook: dit is wat het betekent om te daten. En dat vind ik nog steeds: bij daten hoort lief gedrag.

Mijn psycholoog en ik hebben de afgelopen maanden uitvoerig gesproken over mijn mentale toestand. De oogst van al die gesprekken is de conclusie dat ik een gevoel van autonomie moet krijgen. Ik moet het idee krijgen dat ik controle heb over mijn eigen leven, over wat er met me gebeurt. Als ik die indruk heb, dan ontstaat er ook een gevoel van eigenwaarde, is het idee. En een gevoel van eigenwaarde leidt weer tot minder negatieve gedachtes. Maar ik moet dus eerst een gevoel van controle krijgen. Dat gevoel kan ik het beste opwekken door goed te beseffen dat ik mijn eigen persoon ben met eigen voor- en afkeuren. En door grenzen te stellen: ik moet niet alleen accepteren dat ik mijn eigen persoon ben, ik moet ook grenzen stellen. Die grenzen stellen me in staat ook daadwerkelijk het leven te leiden dat bij mijn voor- en afkeuren past.

En ik wil bij dezen een hele belangrijke grens opwerpen: als er geen sprake is van échte, wederzijdse liefde, dan hoeft het voor mij niet. Als je niet ook zo verliefd bent op mij, dan heb ik liever dat je vertrekt. Hoe meer ik nadenk over deze bewust opgeworpen grens, hoe makkelijker het wordt om mijn wrok jegens mijn tegenvallende "ex-vrijers" los te laten. Ik heb het recht om echte liefde te eisen, maar anderen hebben het recht om mij dat niet te geven, wat de reden ook is. Kwaad worden omdat ze me niet geven kunnen wat ik wil, is volslagen zinloos: het is nou eenmaal zo. En belangrijker: het is letterlijk niet het einde van de wereld. Als mijn date aangeeft geen romantische gevoelens voor mij te hebben, dan is mijn leven niet afgelopen. Daarna adem ik nog, kan ik nog lopen... Dus, waarom zou ik dan moeten gaan mokken?

Nu ik dit verhaal geschreven heb, realiseer ik me dat die gesprekken met mijn psycholoog echt geholpen hebben. Ik kan veel beter relativeren, het lukt me steeds vaker om de controle te krijgen over mijn gedachtes. Echt, wat een topvrouw. Over iets meer dan twee weken heb ik mijn laatste gesprek met haar. Ik ga dan nog één laatste keer benadrukken hoe veel ik aan haar adviezen gehad heb.


Xverliefd
07 sep 2022 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Curacaotje
Curacaotje, man, 21 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende