Niet dus; nachtje blijven

Na erg lang wachten kwam degene die mijn dossier behandelde me vertellen dat ze het verkeerd ingeschat had en na nader overleg er toch besloten is dat ik moest blijven. Ik zou een kamer krijgen en dan dus blijven ter observatie en de 24-uurs urine hier verzamelen. Daar stond ik dan. Bam. Ondanks dat er niks uit alle testen en onderzoeken kwam, moest ik blijven. Ik mocht niet eens snel langs huis om wat dingen te halen. Vreemd, want zo urgent was het nou toch ook weer niet? Wel mocht ik nog even lunchen met vriendlief bij de ziekenhuiskantine, want honger! En het was ondertussen al middag en we waren ‘s ochtends vroeg vertrokken. Daarna zou ik me weer bij hen melden.

Huilend heb ik me in de armen van vriendlief gestort, die nog altijd buiten zat te wachten. Dat ik langs de urgence moest en allerlei onderzoeken extra had, dat kon ik wel aan, maar onverwacht toch moeten blijven? Terwijl ik me net ingesteld had op naar huis mogen omdat ze dat eerder gezegd had..? Dat was even flink balen. Gewoon stom. Na even uithuilen zijn we een broodje gaan halen, welke we buiten in het zonnetje gegeten hebben. Hier heb ik het eerste bericht naar mijn gezin gestuurd over de situatie, maar nog niet bellen, want je hoefde maar boe of bah te zeggen en ik huilde alweer. Is niet erg, maar het zou toch nog een lange dag worden. Nadat we onze tijd genomen hebben voor de lunch weer terug naar de urgence de maternité, waar we werden verwezen naar de wachtkamer, want ze was even druk met andere patiënte. Hier kwam dezelfde persoon als eerder op de dag nogmaals zeggen dat vriendlief echt weg moest uit de wachtkamer. Ja sorry, maar we hebben gewoon nog wat vragen en waar vinden we elkaar dan weer enzo? En toen ging vriendlief naar huis en heb ik nog heel lang gewacht. Een andere verloskundige kwam nogmaals vertellen waarom ze me wilde houden en of ik nog vragen had. Ze vonden dat de hartslag van de kleine te grote schommelingen maakte en dus vanwege mijn bloeddruk. Ze zouden een kamer voor me klaar maken en daar moest ik dan in ieder geval 24 uur blijven en vanavond en morgenochtend zou ik weer aan de monitor gaan. Dat kamer klaar maken duurde ook nog vrij lang, maar heb vanuit de wachtkamer een lijst spullen aan vriendlief doorgegeven die hij mee moest nemen. Omdat we niet precies weten hoe het loopt, neemt hij ook maar gewoon de tas voor de bevalkamer en verblijf erna mee, je weet maar nooit. Dan ligt het vast in de auto (die waren gelukkig wel al een soort van ingepakt).

Later werd ik opgehaald en door een mannelijke verpleger op een kamer gezet. En daar zat ik dan. Geen info, niks eigenlijk. Na een tijdje kwam de zuster van de afdeling langs, zich voorstellen, kort wat vragen over het avondeten en weg was ze. Aangezien ik al mijn plas moest opvangen, zat ik nog altijd in de wacht op duidelijkheid en materiaal hiervoor. Op het moment dat ik er klaar mee was en op de knop wilde drukken (gang oplopen is ongebruikelijk, voor alles rode knop) kwam ze net aan met de spullen, korte snelle uitleg en weg was ze weer. Uhm, oke, dank je.. de 24 uur gingen pas in na mn eerste plas.. en het is onhandig en past allemaal niet of ik snap het niet, maar heb een manier gevonden. Ik vind nog steeds dat ik dat ook prima thuis had kunnen doen, scheelt een hoop stress en stress is ook niet goed.

Vriendlief kwam terug met spullen en mocht eindelijk wel op de kamer met mij. Op mijn kamer mag ik mijn mondkapje af, maar als er iemand binnen komt voor onderzoek ofzo, moet ie weer op (lekker doeltreffend ja, zelfde kapje weer opdoen enzo).
Samen is leuker, maar ziekenhuiskamer quarantaine is nog erger dan gewone Franse quarantaine. Het is er warm, muf en het raam kan niet verder open dan een kiertje. Er wordt me vrij weinig verteld. Verpleegsters of verloskundigen lopen na een keer kloppen binnen zonder op antwoord te wachten en als je niet belt en het geen moment voor eten, drinken of monitor is, zie je echt niemand. Geen check of alles goed gaat, gewoon geen contact zeg maar.

De monitor ‘s middags was oke. Liet nog steeds regelmatige weeenactiviteit zien trouwens, maar er gebeurt verder niet zoveel geloof ik, voorweeen misschien. Bloeddruk was nog altijd hoog maar niet anders, gewoon op het randje. Na het avondeten ging vriendlief rond 8 uur naar huis. Hij kreeg geen eten en wilde liever thuis slapen, wat ik goed begrijp en we hebben er niks aan als we straks beiden doodmoe zijn. Een nachtje overleef ik ook wel en strakjes als ik bevallen ben en langer moet blijven, blijft hij wel slapen. En ik snap het echt en vind het prima, rationeel gezien. Gevoelsmatig is het gewoon kut. Dus heb flink uitgehuild, hem uitgezwaaid en vervolgens hebben we zodra hij thuis was gefacetimed. En ik overleef het ook wel, kan dit vast, maar leuk is anders. Ik ben nog altijd oververhit door de warmte op de kamer (blegh, word je gewoon naar van). Sinds het eten afgeruimd is rond 8 uur ook niemand meer gezien. En ik lig in bed en sta er een beetje dubbel in. Enerzijds denk ik gewoon moe genoeg te zijn, lekker te gaan slapen, desnoods met oortjes met muziek of mindfulness, maar gaat wel lukken. Anderzijds blokkeer ik mezelf, wil niet slapen, bedenk dingen die ik vannacht allemaal kan doen (lezen, films, vriend aan andere kant van de wereld bellen, etc). Totaal niet logisch en helpend, maar bekend van mezelf als ik de nacht alleen doorbreng. Ik denk dat ik voor het eerste ga, kan tweede altijd nog doen als het echt niet lukt.

Vriendlief heeft zijn telefoon op hard volume, want ik ben bang hem niet te kunnen bereiken als er iets is ‘s nachts. Nou lijkt mijn buik aardig gekalmeert, maar mocht de bevalling ofzo opeens inzetten, wil ik hem er toch graag bij hebben.

Dus.. wordt een interessante nacht zullen we maar zeggen. Ontbijt staat om 8 uur alweer klaar, uitslapen zit er niet in dus..


22.43: klop klop, de nachtzusters, of ik nog iets nodig had en bloeddruk opmeten. Bloeddruk is verhoogd, want hee.. ik lig huilend in bed en vind het heel lief dat ze meelevend zijn en thee aanbieden, maar tis gewoon even stom. Dus nu even ontspannen, ademhalen en dan zo nog een keer om te kijken of het dan terug naar de waardes van vanmiddag kan.. dus, diepe zucht..
19 mrt 2020 - 221x gelezen
Profielfoto van *blue-sky*
*blue-sky*, vrouw, 29 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende