Ne te quaesivaris extra - Dag 7

Day 7
Ultimately, we come to self-reliance by forgetting ourselves. It’s the kind of self-trust many new parents feel because they finally have this thing outside themselves that matters much more than themselves. We can access it by caring about anything properly (a project, a movement, an idea, a person, etc.).

Milton Mayeroff describes this dynamic in On Caring:

“Direction that comes from the growth of the other should not be confused with being ‘other directed,’ where this refers to the kind of conformity in which I lose touch with both myself and the other. Rather, by following the growth of the other, I am more responsive to myself, just as the musician is more in touch with himself when he is absorbed in the needs of the music.”

Ironically, no matter how physically self-reliant we become, if we never truly care for something outside of ourselves we’ll never become self-reliant.

What do you care most about? As in, what do you give yourself to most freely? How could you care for it a little more perfectly? How does caring for this thing outside yourself actually help you trust yourself more?
***

DIT SLAAT DE SPIJKER OP ZIJN KOP M.B.T. MIJN GROEIPROCES!

Mijn niveau van zelfredzaamheid is expotentiëel gestegen sinds mijn zusje geboren is.

Niet dat een kindje voor iedereen nodig is maar moeten zorgen voor een ander, verantwoordelijk zijn voor een ander, beseffen dat je een rolmodel bent voor een ander, iemand zijn waar een ander op rekent voor dingen waar hij zelf nog niet kan etc.etc. WIE die persoon ook is. Geeft je een ander kijk op het leven.

Of dat nou een ouder is waar een kind voor moet zorgen vanaf een jonge leeftijd, een ander familielid, een partner...

Sommigen hebben dat niet eens nodig maar ik dus wel. Kennelijk.

En vanaf dat moment veranderde de manier ook hoe ik naar andere passies van me keek.

Niet meer aan mezelf twijfelen, zelfbewust zijn, urenland eindeloos piekeren over onzeker zijn,

maar me focussen op de doelen die ik wil bereiken en naar manieren zoeken om mét mijn zwaktes te werken naast mijn sterke kanten...

Perfect zal ik nooit zijn maar ik heb wel een stel hersens, een gezond lijf en een goede kring van mensen om me heen.

De mensen waar ik naar op kijk (ook op MD) hebben dat niet allemaal... Chronische klachten enzovoorts... En toch gaan ze door. Dus ik kan het ook.

Mijn stukje wereld een beetje beter maken op de manieren dat ik kan.

Ik kan vast altijd meer doen. Een dierenactivist, milieu-activist etc. zal ook vast veel kunnen zeggen over alle slechte dingen die ik doe, de producten die ik koop.

Niemand kan zijn aandacht 100% van de tijd overal op vestigen. De mens is geen symbiotisch organisme, en we zijn niet allemaal even lief tegen elkaar. Ik ben me daarvan bewust. Maar ik dwaal af.

Ik geef mezelf het gemakkelijkst over aan:

- Er zijn voor familie en vrienden zoveel ik kan. Soms ook kennissen en vreemden maar ik heb een beperkt aantal lepels... Ook al heb ik geen gediagnosticeerd iets, om het in gametermen uit te drukken: mijn ENDURANCE max. is laag.
- Mediator spelen in allerlei situaties. Komen tot meer begrip voor elkaar, saamhorigheid, manieren om beter naast elkaar te leven zonder energie te verspillen aan conflicten.
- Zaken gerelateerd aan mijn studie/vakgebied/dat soort interesses.
- Gesprekken over mijn interesses besproken in een ander verhaal.
- Creatieve bezigheden... WANNEER ik er tijd voor maak.

Ik vertrouw mezelf meer omdat ik... Precies ja, mezelf vergeet, me focus op datgene waar ik om geef, doelbewust zoek naar oplossingen en obstakels overwinnen, voor mijn lichaam en geest zorg ipv tot verveling aan toe piekeren piekeren piekeren.
28 jul 2020 - bewerkt op 28 jul 2020 - 73x gelezen
Profielfoto van knowthyself
knowthyself, vrouw, 26 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende