Mistroostig

Het is een prachtig woord, mistroostig. Vaak begin ik met schrijven en dan drijft er een allesomvattend woord voorbij, soms met een kleur en soms met een geluid. Mistroostig.

In oktober 2018 ging ik met een nieuwe opdracht aan de slag en kwam ik al vrij snel in contact met een van mijn directe collega's. Ik merkte dat ze op eenzelfde soort manier naar mensen keek en dat we ook graag naar bepaalde mensen hun gedrag mochten kijken tijdens overleggen. Het ging van een kop koffie na werk uiteindelijk richting afspreken buiten werk en lange avonden bellen. Op dit moment probeer ik terug te denken aan wat ik toen voelde maar ik weet het niet meer zeker. We spraken af en nu ga ik heel cliché typen 'van het een kwam het ander'.

Wat mensen die dichtbij mij staan weten is dat ik soms van de aardbodem kan verdwijnen. Ik kan vanuit werk op vrijdagavond thuiskomen, de voordeur op slot doen en deze pas maandagochtend weer opendoen. Op het werk trek ik vaak mijn eigen plan, op sommige dagen ben ik graag tussen de mensen maar ik kan mezelf ook afzonderen in een kamer om daar wat dagen zelf bezig te zijn. Op woensdagochtend volop input leveren in een kamer met 10 anderen om vervolgens in de middag twee uur alleen over straat te lopen omdat ik liever niemand om me heen heb. Staan janken bij een mooi concert om een uur later dat gevoel verloren te zijn.

Het zijn karaktereigenschappen en het gedrag wat daarop volgt. Ik ga niet de bordelinemuur opbouwen en me hier nu achter verschuilen, de keuzes die ik maak zijn aan mijzelf. Mijn persoonlijkheid is van zichzelf al redelijk 'all over the place', ik kan ook van heel erg veel dingen ontzettend intens genieten. De keerzijde is dat die weegschaal ook redelijk makkelijk uit balans te krijgen is. Blijdschap en neerslachtigheid liggen dus dichtbij elkaar. Als positiviteit de boventoon voert dan kunnen er hele mooie dingen ontstaan (in relaties, werk, eigen ontwikkeling), als de negativiteit de boventoon voert dan ontstaan er destructieve dingen (verbreken contacten, er komt weinig uit mijn handen, ik zorg slecht voor mezelf).

Toen dit 'ik ben er niet' moment weer om de hoek kwam kijken zag ik al snel dat ik M. hier ontzettend veel verdriet mee deed. Ze heeft een zorgdragend karakter en had daarbij ook gevoelens voor mij, ze wilde contact en er voor me zijn. Zoals dit gedrag een cyclus kent zo ook de situaties die ermee gepaard gaan, dit was niet de eerste keer dat dit speelde. Het is lastig naar een ander toe te verwoorden wat ik op zo'n moment voel, het is een kleur (grijs), het is muziek (Ben Howard - Small Things), het is mistroostig.

Het is ook iets waarvan je niet van een ander kan verwachten dat ze het zien laat staan dat ze het begrijpen. Ik merkte dat M. keihard haar best deed om het te begrijpen en zelfs in staat was om in de auto te stappen (een uur rijden) en mijn gordijnen open te doen als het moest, maar ik was niet in staat om iemand zo dichtbij te laten komen. En dus liep het uit op niks, nee, het liep uit op verdriet. We zitten nu in de periode van de zomer 2019, aan haar (uithoudingsvermogen) heeft het nooit gelegen. Je blijft elkaar natuurlijk nog zien op het werk en ik merkte hoe groot M. haar hart was omdat ze alsnog regelmatig een kop koffie met me zat te drinken in de kantine. Ze vroeg uit oprechte interesse hoe het met me ging en ik luisterde oprecht naar haar antwoorden op mijn vragen. We hebben nog dagelijks contact maar werken niet meer samen sinds ik in februari mijn nieuwe baan vond. Af en toe komt ze eten en dan is het goed.

Als ik dit stuk van hierboven teruglees dan houd ik er een heel dubbel gevoel aan over (ironisch). Aan de ene kant is het verdrietig omdat ik door de jaren heen veel mooie mensen heb ontmoet waar ik op dezelfde manier mee ben omgegaan. Aan de andere kant schrijf ik dit, begrijp ik het en deel het ook. Het is soms lastig om als bijna 34 jarige man nog zo zoekende te zijn maar aan de andere kant is dit ook niet aan leeftijd gebonden. Soms voelt het als iets puberaals waar je in blijft hangen maar hoeveel mensen zijn er niet van 2 keer mijn leeftijd die ook nog zo zoekende zijn?

Ik denk dat het begint met eerlijk te noemen hoe je je voelt. Het begint met de eerste woorden van dit verhaal. Hoe ik me vandaag voel? Mistroostig.

Patrick
20 mei 2020 - 115x gelezen
Profielfoto van WDAMW
WDAMW, man, 33 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.   Schrijf reactie
  vorige volgende