Middagpagina's

Voor school heb ik een boek van Harry Mulisch moeten lezen. Je weet wel, zo'n project voor Nederlands waarbij je verplicht wordt klassieke literatuur door je mentale slokdarm naar binnen te duwen, waarna je een lange tijd met een misselijk gevoel blijft zitten en daarna de plezier van het lezen kwijtraakt. Voor sommige slechts tijdelijk, voor de meerderheid permanent. Eerlijk is eerlijk, TV en games zijn makkelijkere media om een verhaal te ervaren, omdat lezen energie kost. Voor zowel concentratie als interpretatie en fantasasie. (Fantasasie is geen echt woord uiteraard, maar het paste goed in het lijstje!) Maar met lezen maakt iedereen een eigen versie van wat de schrijver verteld en dat principe is zo cool, dat geen film er tegenop kan.

Mijn punt echter, was dat Harry Mulisch een boek heeft geschreven genaamd "De Elementen", welke ik voor mijn boekverslagen heb gelezen. Mijn lerares (dezelfde die me een stuk uit eigen werk liet voordragen voor de klas) schreef bij het verslag iets in de trant van "Heb je Mulisch gelezen? Wat knap!". Waarom weet ik niet, meer van zijn werk heb ik niet gelezen, maar volgens mij was het wat langdradig. Dit is echter achttien jaar geleden waar ik het over heb, dus vergeef me historische onnauwkeurigheden. Ik heb het boek destijds gekozen om te lezen omdat het dezelfde titel had als het verhaal dat ik zelf aan het schrijven was. Natuurlijk had ik nog de illusie een originele titel te hebben, dus de schok dat iemand anders op hetzelfde geniale idee was gekomen maakte me nieuwsgierig naar het verhaal.

In mijn herinnering ging de Elementen van meneer Mulisch over ene Dirk of Dick of zoiets. Hij was getrouwd met een vrouw en zag zijn relatie op de klippen lopen, had een zoon waar hij een hekel aan had en was genoodzaakt met beiden op vakantie te gaan. Het verhaal ging over de ups en downs van relaties en zijn eigenbeeld. Dirk was een mislukte schrijver. In welke vorm weet ik niet meer, maar hij was ongetwijfeld een soort reflectiepersonage van Mulisch. Tijdens de vakantie bezocht Dirk (Griekse) ruïnes en op een punt in het boek ging hij snorkelen. Uiteraard zat er ook seks in het boek ergens, want elk klassiek boek heeft een vorm van (verboden/incestueuze) liefde/seks.

Tijdens het snorkelen vloog er een blusvliegtuig over in verband met een bosbrand. Het vliegtuig daalde en vulde een bak met bluswater vanuit de zee, waar onze Dirk toevallig aan het snorkelen was. Aan het einde van het boek wordt Dirk met bluswater en al in het brandende bos gegooid. Hij breekt zijn benen tijdens de val geloof ik, en komt terecht bij een gewonde geit. Beiden niet in staat te ontsnappen uit het vuur. Samen worden ze verorberd door de vlammen, terwijl Dirk voor zich ziet hoe de afdruk hun lichamen een uitlijn in het roet zullen hebben.

Nu ik er zo diep over nadenk besef ik ineens hoef fucking duister het einde eigenlijk is. Iets in mij hoopt dat dit niet is zoals het geschreven is zodat ik er zelf mogelijk ooit nog iets mee kan schrijven, maar volgens mij was het dit keer niet mijn zieke geest die het bedacht heeft.

Hoe dan ook, Dirk was "een mislukt schrijver". Een jongensdroom die hij nooit waar had weten te maken, geloof ik. Ik heb geen idee of Murphy van mijn eigen verhaal ook een mislukt schrijver was of alleen een schrijver, maar de term hits close to home. Misschien iets om later over uit te weiden.

Onze tijd op aarde is van tijdelijke aard. Is het mijn angst straks mislukt te zijn in iets? We zijn op meerdere fronten mislukt; ik ben een waardeloze polkadanser bijvoorbeeld, maar een goed spreker en een degelijke schrijver. Het interesseert mij niet dat ik niet mooi kan zingen, dus waarom zou een mislukt schrijver zijn mij dan wel iets doen? Is schrijver iets dat ik belangrijk vind om te zijn? En dan vooral een succesvol schrijver?

Echter, waar ligt succes? In het goed verwoorden van gedachten, entertainen van lezers of, laten we een andere tak pakken, het schrijven van >150 brieven?

Ik bepaal mijn succes, zoals we dat allemaal uiteindelijk zelf moeten doen.




Waarom ligt de lat qua schrijven dan zo hoog?


-VLH
19 jul 2021 - bewerkt op 19 jul 2021 - 49x gelezen
Meld ongepast verhaal.
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van ViveLeHans
ViveLeHans, man, 31 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende