Met volle angst vooruit

Met volle angst vooruit. Een quote die ik laatst tegenkwam, die is blijven hangen en die ik ook na wil gaan leven. Ik zit in het laatste jaar van mijn studie. Hierna wordt het of voor een master gaan, of toch aan het werk gaan. Ik weet het nog niet. Maar ik weet wel dat na dit studiejaar op mezelf wil gaan wonen. Het heeft misschien lang geduurd en ik heb me door heel veel dingen tegen laten houden, maar ik voel aan alles dat ik die stap wil gaan zetten.

Een paar weken geleden had ik al de kans om op kamers te gaan. Er kwam een kamer vrij in een huis dat een studiegenootje samen met haar vrienden huurde. Het was voor het eerst dat ik echt dacht: ja, dit wil ik, ik ben hier klaar voor. Ik heb het besproken thuis en heb een hele lijst aan mogelijke bezwaren meegekregen:

Moet je je niet eerst richten op het afstuderen?
Dat is toch helemaal niet handig met je stage?
Maar je weet nog helemaal niet wat je volgend jaar gaat doen.
Denk je wel dat je dat aankunt?
Hoe moet dat dan met koken?
Dat is toch zonde van je geld?
Heb je dan wel tijd om het huis schoon te houden?
Dan moet je alles gaan delen.
Het zal daar wel vies zijn met zoveel studenten.
Houden zij niet de hele tijd feestjes?
Er is daar geen moeder die de was voor je doet.
Is dat niet veel te druk voor je, al die mensen om je heen? Je kunt al zo weinig hebben.
Als je een eigen plek wil kun je beter wachten tot je werkt en een eigen huis kunt huren.
Dat zijn toch veel te veel veranderingen in een keer.
En natuurlijk de grappig (?) bedoelde: dan zit ik elke avond alleen.

Naast al deze bezwaren was er geen ruimte voor een: wat leuk voor je, moet je doen. Uiteindelijk heb ik het dus ook niet gedaan.

Maar na de zomer wil ik echt die stap gaan zetten. Ik ga de bezwaren naast me neerleggen en voor mezelf kiezen. Ik heb al die jaren zoveel dingen gedaan (of niet gedaan) voor anderen. Ik ben 22 en ik denk echt dat ik er klaar voor ben om voor mezelf te zorgen. We weten allebei dat ik niet mijn hele leven thuis kan blijven wonen. Ik doe geen gekke dingen en loop echt niet in zeven sloten tegelijk.

Natuurlijk is het niet makkelijk om iets te vinden en moet het financieel ook allemaal kunnen. En natuurlijk zal het wennen zijn. Maar ik wil eindelijk een plek voor mezelf. Ik wil zelf kunnen kiezen of ik alleen of samen wil eten, wie er op bezoek komt, wie er vooral NIET op bezoek komt. Ik wil op eigen benen staan. En ik weet dat ik het soms zwaar heb, dat het me soms even niet lukt om mezelf overeind te houden, maar ik weet ook dat ik inmiddels sterk genoeg, stabiel genoeg ben om mezelf weer rechtop te krijgen.

Ik heb al die jaren gedacht dat ik het niet aan zou kunnen en mezelf zo afhankelijk gemaakt van mijn vertrouwde omgeving thuis, dat ik er echt van overtuigd was dat ik het niet aan zou kunnen. Maar er is zoveel shit waar ik in mijn eentje doorheen ben gegaan. Ik weet dat ik ook dit kan. Ik wil vooruit.
20 nov 2022 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van ~Laura
~Laura, vrouw, 22 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende