Met hem in één huis

We zijn een maand verder... Ik had eerst nog hoop dat het zou overwaaien en ze weer bij elkaar zouden komen, maar ik denk niet dat dat er nog in zit. Hij reageert nog steeds boos als we ernaar vragen en wil niks loslaten. Hij lijkt ook nog niet echt moeite te doen om iets voor zichzelf te zoeken, dus voorlopig blijft het nog wel even zo ben ik bang.

Daar baal ik van, het is fijner om hem gewoon af en toe te zien en me daar van tevoren op in te kunnen stellen. Nu is hij er elke dag en mis ik mijn eigen momenten.

Maar eigenlijk gaat het me best goed af.

Hij lijkt minder opdringerig dan eerder. Aan de andere kant is soms alleen zijn aanwezigheid al teveel, maar ik weet dat dat bij mij ligt, niet bij hem. Ik probeer aardig te blijven wanneer hij ook normaal doet en niet bij voorbaat al kortaf te zijn. Maar ook dat is een oefening die ik liever twee of drie keer per maand doe, in plaats van elke dag.

Het kost me gewoon veel energie om hem elke dag te zien, om de irritatie naar hem te voelen, om continu te moeten peilen hoe zijn stemming is.

En ik mis mijn momenten waarop ik kan relaxen. Zittend onder een lange douche, op bed liggen lezen, het zijn momenten die ik niet meer volledig ontspannen doe wanneer ik weet dat hij in de buurt is. Vroeger waren dit de momenten waarop ik kwetsbaar was en op de een of andere manier zit die spanning nog steeds in me.

Ik probeer de situatie zoals die nu is te accepteren. Het is zoals het is en daar moet ik mee zien te dealen.
11 okt 2021
Meld ongepast verhaal.
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van ~Laura
~Laura, vrouw, 21 jaar
 
Log in om een reactie te plaatsen.     vorige volgende